Bir çocuk suç işledi. Herkes MEB'e baktı. Kimse eve bakmadı. Toplumun çocuklara dair kaygılarının faturası her seferinde aynı masaya kesiliyor: Okul, öğretmen, telefon, dijital oyun. Kimse yeterince güçlü biçimde "tamam da bu çocuk bunu neden yaptı?" diye sormuyor. Çünkü "neden?" sorusu rahatsız edici bir yere götürüyor; asıl sorumluluğun bulunduğu yere: Yapıya, aileye, politikaya. Oysa gündemdeki tartışma bambaşka bir yerde sürüyor: X-ray cihazı mı, detektör mü, güvenlik görevlisi mi, okula polis mi? Metal detektör kapıyı güvence altına alır, semptoma müdahale eder ama hastalığı tedavi etmez. Güvenlik yatırımı görünür, siyasi getirisi yüksek, kısa vadede ölçülebilirdir. Aile politikasına yatırım ise uzun soluklu ve maliyetlidir hem mali hem insani anlamda...

Böyle bakıldığında dijital oyunları ya da okulu suçlamak, tartışmayı dar ve konforlu bir çerçevede tutmanın en kestirme yoludur. Anne baba olmak sevmekten ibaret değildir. Sorumluluk vermektir, topluma dâhil etmektir, sınırı yaşatmaktır...

Çocuklar başsağlığına gider, hastane ziyaretine katılır, misafirlikte otururdu. Büyükle nasıl konuşulur, kime nasıl hitap edilir, toplumda nasıl var olunur; bunların hepsi gündelik hayatın içinde sessizce........

© Türkiye