Şimdi bir ilkokul sırasında, silgi kokusu arasında çocukluğumu verin... Veremezsiniz...

Kırk yılın sırtına oturamaz o koku. Yaşanmışlıklarla gülemez on yaşındaki kadar mutlu...

Karanlıktan ürperirdi o, şimdi insanlar korku... Kenar süslerim hayatımı renklendiremez artık... Tebeşir tozundan değil bu darma duman hâl... Cetvel izi değil ellerimdeki yaralar...

Gönlüm oyunda fasulye yapılmış bir çocuk hâlâ... Sayı doğrularımızdan eksilmiyor artık her şey... Pilot kalemimin mürekkebi değil artık tek siyah... Teneffüs kadar neşeli değil artık molalar... Konuşanlar arasında sınırsız çarpılar...

Yakamın beyazı soldu artık... Ümitler notalarını tutturamadığım flüt... Kesiştiğim tek bir küme bile yok. Sıfatım zamirime geçmiş, yüklemler top koşturuyor... Çöpün yanında kalem açıyor ruhum. Hep kırık çıkıyor ama inatla yerime oturmuyorum... Kuşağımı çözüp kaçıyor arada hayat bazen gülüp geçebiliyorum...

Yağmurlu bir günde sınıfta tepişmek gibi bir şey bu... Önce silgi tozu yapıp sonra onları biriktirip silgiye dönüştürmek gibi bir hayal de var ama... Bazen de sevinç yeni açılmış pastel boya kutusu... Çiçek olduk ama takdir eden yok... Ansızın gelen yazılı sorunlar. Boş bırakılmaya müsait olmayan........

© Türkiye