Υπάρχει μια αλήθεια που τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και πιο εμφανής στην ελληνική κοινωνία. Τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, που άλλοτε αποτελούσαν ευθύνη της Πολιτείας, μεταφέρονται σταδιακά στις πλάτες του ίδιου του πολίτη.

Η υγεία γίνεται προσωπική υπόθεση μέσω της ιδιωτικής ασφάλισης. Η εκπαίδευση απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη. Η στέγαση μετατρέπεται σε ατομικό αγώνα επιβίωσης. Και πλέον, ακόμη και η σύνταξη, δηλαδή η αξιοπρεπής διαβίωση μετά από μια ζωή εργασίας, παρουσιάζεται ως προσωπική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου.

Η Ελλάδα φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα εποχή, όπου το κοινωνικό κράτος περιορίζεται και η έννοια της συλλογικής προστασίας αντικαθίσταται από την ατομική προετοιμασία.

Η προειδοποίηση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, έχει διατυπώσει επανειλημμένα μια θέση που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Έχει επισημάνει ότι, εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού, της υπογεννητικότητας και της συνεχώς επιδεινούμενης σχέσης εργαζομένων προς συνταξιούχους, οι δημόσιες συντάξεις δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίζουν ικανοποιητικά ποσοστά αναπλήρωσης του εισοδήματος.

Για τον λόγο αυτό προτείνει την ενίσχυση:

της επαγγελματικής ασφάλισης (δεύτερος πυλώνας), της ιδιωτικής αποταμίευσης, της ανάπτυξης ασφαλιστικής συνείδησης. Η τοποθέτηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια οικονομική ανάλυση. Είναι μια σαφής προειδοποίηση ότι το σημερινό ασφαλιστικό μοντέλο δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει τις επόμενες γενιές.

Όμως πίσω από αυτή τη διαπίστωση γεννιέται ένα εύλογο πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα: Πώς φτάσαμε στο σημείο ο πολίτης να καλείται να ασφαλίσει μόνος του το μέλλον του;

210.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης: ένας αριθμός που αποτυπώνει τον φόβο

Το γεγονός ότι μέχρι το τέλος του 2025 είχαν κατατεθεί περίπου 210.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης, αριθμός που αποτελεί ιστορικό υψηλό, δεν είναι απλώς μια διοικητική εξέλιξη.

Είναι κοινωνικό μήνυμα.

Χιλιάδες εργαζόμενοι έσπευσαν να προλάβουν ενδεχόμενες αλλαγές στα ηλικιακά όρια ή στο ασφαλιστικό καθεστώς.

Δεν εγκαταλείπουν την εργασία επειδή αισθάνονται οικονομικά ασφαλείς.

Φοβούνται μήπως, μετά από δεκαετίες εισφορών, βρεθούν αντιμέτωποι με ακόμη δυσμενέστερους όρους.

40 χρόνια δουλειάς και ακόμη αναμονή

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκληρή όταν κάποιος εργάζεται από την ηλικία των 16 ετών.

Ένας άνθρωπος που έχει ήδη συμπληρώσει σαράντα χρόνια εργασίας μπορεί να χρειαστεί να περιμένει μέχρι τα 64 ή και τα 67 του χρόνια για να συνταξιοδοτηθεί.

Η εύλογη απορία είναι μία: Πόσα χρόνια........

© The Best News