Για δεκαετίες η Γερμανία θεωρούσε τον εαυτό της την ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η οικονομική της ισχύς συνοδευόταν από αξιοζήλευτη πολιτική σταθερότητα. Οποτε το Παρίσι, η Ρώμη ή η Αθήνα δοκιμάζονταν από πολιτικές ή οικονομικές κρίσεις, η Βόννη και αργότερα το Βερολίνο θεωρούνταν το πιο αξιόπιστο στήριγμα της Ευρώπης.

Αυτή η εικόνα ανήκει πλέον στο παρελθόν. Το γερμανικό οικονομικό μοντέλο βρίσκεται υπό ισχυρή πίεση. Η ακρίβεια της ενέργειας, οι αμερικανικοί δασμοί και ο κινεζικός ανταγωνισμός δοκιμάζουν τη βιομηχανία. Ταυτόχρονα, η υπερβολική γραφειοκρατία, η αργή ψηφιοποίηση και το υψηλό κόστος εργασίας υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης.

Ο Φρίντριχ Μερτς εξελέγη καγκελάριος υποσχόμενος βαθιές οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Η κυβερνητική του πλειοψηφία εξαρτάται από τη συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι περιόρισαν ή αποδυνάμωσαν πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που είχαν εξαγγείλει οι Χριστιανοδημοκράτες. Οι........

© Ta Nea