Οπως ακριβώς το λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος στο τραγούδι του «Πρωτομαγιά»: «Αδεια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία / Καθετίμισοχωμένο μεσ’ τη γη / Οπως το κωφάλαλο αδερφάκι τώρα λάμπει / Με το φως που βγάζει ο κόσμος ο μουγκός». Την ξέρω αυτήν την «επαρχία» και δεν την υποτιμώ καθόλου. Οχι μόνο διότι ένα από τα πρώτα πράγματα που έμαθα σε τούτη την εφημερίδα είναι να αναφέρομαι σε «περιφέρεια», αλλά και επειδή κι εγώ σε μια επαρχία γαλουχήθηκα στην πραγματικότητα. Οσο κι αν μιλάμε για την αστική παράδοση της Σύρου, αυτή η έννοια δεν έχει να κάνει με ταξική διαστρωμάτωση.

Εχει κυρίως σχέση με τις συνθήκες που επικρατούν σε μια κλειστή κοινότητα όπως ήταν κάποτε και οι γειτονιές της Αθήνας. Με τις ισορροπίες ενός μικρόκοσμου του οποίου είναι όλοι μέλη σε εναλλασσόμενους ρόλους. Ο σημερινός κριτής μπορεί αύριο να είναι κρινόμενος και το ανάποδο. ‘Η να είναι συγχρόνως και το ένα και το άλλο. Μέσα σε αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες, ωστόσο, ανθίζει η ποίηση. «Της επαρχίας μαθητής ανάμεσα σε δύο χρησμούς» όπως γράφει ο Μάνος Ελευθερίου στον «Αμλετ της Σελήνης». Και φτάνει να αναλογιστούμε σε πόσα έργα της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας και δραματουργίας, βασικός πρωταγωνιστής είναι η επαρχία. Αυτός συμβαίνει όταν το «σκηνικό» είναι εξίσου σημαντικό και καταλυτικό με τη δράση των........

© Ta Nea