Την ώρα που ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας σκιαμαχούσε με το φάντασμα του Μαξ Βέμπερ (οι σταθεροί αναγνώστες ξέρουν), η ελληνική πρωτεύουσα ζούσε το δικό της δράμα – τα σαραντάρια του καύσωνα προστίθενται στην ασχήμια μιας παρατημένης και βρώμικης πόλης που νομίζει κανείς ότι καταρρέει. Ο δήμαρχος, βεβαίως, δεν θα είχε καμία σχέση με τον καύσωνα, αν δεν είχε υποσχεθεί ότι θα ρίξει τη θερμοκρασία κατά 5 βαθμούς με έργα δενδροφύτευσης.

Ισως, όμως, νομίζει ότι δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι για τη βρωμιά και την εγκατάλειψη επειδή δεν χρειάστηκε να υποσχεθεί ουσιαστικά έργα για την καλυτέρευση της ζωής στην πόλη. Ουδέποτε έδωσε έμφαση στην καθαριότητα ή στα διαλυμένα πεζοδρόμια, γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για ασυνέπεια. Στο κάτω-κάτω, φαίνεται ότι εμπνέεται και ο ίδιος από το χάος – ποιος ξεχνάει τη συμπάθεια με την οποία ο δήμος έβλεπε τις διαμαρτυρίες για το μετρό στα Εξάρχεια, ποιος ξεχνάει την εγκατάλειψη από τη νέα δημοτική αρχή του έργου ανάπλασης του λόφου Στρέφη;

Βεβαίως, θα πει κανείς ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν είναι μοναδικός. Με ελάχιστες, διακριτές εξαιρέσεις, είναι εντυπωσιακή η κυριαρχία τα τελευταία χρόνια μιας γενικής κουλτούρας της βρωμιάς. Δείτε, π.χ., τι γίνεται με τα σκουπίδια. Από τη στιγμή που η αποκομιδή τους ταυτίστηκε με τους........

© Ta Nea