Siyasette transfer yeni değil.

Ama son dönemde gördüğümüz şey transfer değil.

Bu bir güç demonstrasyonu.

CHP’den seçilmiş bir belediye başkanı istifa ediyor.

Birkaç gün sonra rozet töreni.

Bu stratejinin mimarı belli.

Recep Tayyip Erdoğan siyaseti her zaman psikolojik üstünlük üzerinden kurdu.

Rakibini zayıf göster, kendi kampını güçlü göster.

Ve bugün Adalet ve Kalkınma Partisi, CHP’den kopan isimleri vitrine koyarak tam olarak bunu yapıyor.

Kısa vadede etkili mi?

İşte orası kimsenin konuşmadığı yer.

Birinci risk: Parti kimliğinin aşınması.

AK Parti 2000’lerin başında ideolojik bir omurgayla çıktı.

Kendi kadrosunu yetiştirdi.Kendi teşkilat kültürünü oluşturdu.

Düne kadar AK Parti’ye en sert eleştirileri yönelten, miting meydanlarında karşısında duran isimler bugün aynı çatı altında.

Bu görüntü parti tabanında iki duyguyu tetikler:

“Demek ki mesele ilke değilmiş.”

“Demek ki yıllardır mücadele eden bizler, yerimizi transferlere bırakıyoruz.”

Sadık teşkilat mensubu için bu kırıcıdır.

Bir parti dışarıdan gelenlerle büyüyebilir.

Ama dışarıdan gelenlerle kimliğini kaybederse içten çözülür.

İkinci risk: Güç merkezine bağımlı siyasetçi üretimi.

Transferle gelen siyasetçi şunu bilir:

Kendi seçmeni onu getirmedi.

Yeni partisi onu taşıdı.

Yani meşruiyeti tabandan değil, liderden gelir.

Bu tip........

© Sonsöz