Ekmeği Bölüştük, Muhabbeti Kaybettik…

Bir zamanlar sofralarımız yalnızca karın doyurmak için kurulmazdı. Aile bireylerinin birbirini içtenlikle dinlediği, büyüklerin tecrübelerini aktardığı, çocukların saygıyı ve paylaşmayı yaşayarak öğrendiği, sevinçlerin çoğaldığı, dertlerin hafiflediği en kutsal buluşma yerimizdi. Mutfakta kaynayan bir tencerenin kokusu, salondan yükselen neşeli sohbetler, dedelerin anlattığı hatıralar, çocukların heyecanla beklediği yemek saati… Bir evin sıcaklığı, tam da o sofranın etrafında şekillenirdi. Çünkü sofra, insanın sadece bedenini değil; ruhunu, sevgisini ve aidiyetini doyurduğu küçük bir hayat okuluydu.

Bir lokma ekmek, koca bir ömrün hatırasını taşırdı. Bir tas çorba, insana bu dünyada yalnız olmadığını hissettirirdi. Evimize gelen misafir, yalnızca nasibini yemez; gönüllerimizi genişletirdi. Komşunun kapısını çalmak, bir ihtiyaçtan öte ‘Nasılsın?’ diyebilmenin, bir insanın varlığına hürmet etmenin adıydı.

Eskiden sofranın bir adabı, her ferdin bir yeri, bir sözü, bir hatırası vardı. Büyükler oturmadan yemeğe başlanmazdı bu bir kural değil, emeğe ve yaşa duyulan sessiz bir saygıydı. Büyükler konuşurken çocuklar dinler; çocuklar anlatırken büyükler onların gözlerinin içine bakardı. Biz sadece ekmeği bölüşmeyi bilmezdik; birbirimizin derdini de bölüşürdük.

Ekranların Gölgesinde Unutulan Hayatlar

Bugün ise aynı çatının altında, aynı masanın etrafında yan yana ama birbirine fersah fersah uzak insanlarız. Yemekler hazırlanıyor, tabaklar doluyor, sofralar kuruluyor… Fakat herkes kendi ekranının, kendi zihninin, kendi yalnız dünyasının içine çekiliyor. Eskiden birbirimizi özlerdik; şimdi sadece birbirimizden haber alıyoruz.

Birbirimizin en özel günlerini sosyal mecra ekranlarında birkaç soğuk kelimeyle kutlayıp hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz. Oysa insanın muhtaç olduğu şey bir dijital bildirim değil; karşısında oturan birinin gözlerinin içine bakarak söyleyeceği içten bir ‘Seni dinliyorum’ cümlesidir.

Telefonlarımız birbirine bağlı, gönüllerimiz birbirinden sürgün…

Bir çocuğun gün boyu anlatmak için sabırsızlandığı o birkaç dakika, bir annenin yorgunluğunu tebessümünün arkasına saklayarak sofraya koyduğu yemek, bir babanın sessizce taşıdığı geçim derdi, bir........

© Sonsöz