“Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır.” Gazi Mustafa Kemal Atatürk

Kurulduğu, söylendiği anın ve zamanın çok ötesine geçer cümleler vardır. Aradan yıllar akar, devirler değişir, dünyanın yüzü baştan aşağı yenilenir; lakin o kelimelerin taşıdığı o keskin uyarı hiç eskimez. Çünkü bazı gerçekler takvimlere değil,doğrudan insanın kendi, toprağına, ruhuna ve taşıdığı karaktere mühürlenmiştir.

20 Ekim 1927… Mustafa Kemal Atatürk, Cumhuriyetin ilanından henüz dört yıl geçmişken gençliğe seslendi. Bir milletin en kıymetli hazinesini, bağımsızlığını ve Cumhuriyetini koruma görevini gelecek kuşaklara emanet etti. Fakat bu hitabenin içinde yalnızca bir öğüt, bir vasiyet ya da tarihi bir çağrı yoktu; bir milletin hangi şartlarda ayakta kalabileceğini, hangi körlüklerle kendi geleceğini tehlikeye atacağını anlatan derin bir uyarı mevcuttu.

Atatürk, gençliğe yalnızca dış düşmanı tanımasını söylemedi. Çok daha ağır, çok daha sinsi bir ihtimali hatırlattı.

Bir gün tehlike yalnızca sınırların dışında olmayabilir. Memleketin içinde, iktidara ve yetkiye sahip olanlar gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler.

İnsanın yüreğine dokunan, zihnini susturup vicdanını konuşturan asıl satırlar burasıdır. Çünkü dışarıdan gelen düşmanı tanımak çoğu zaman mümkündür; tehlike görünür, niyet bellidir, mücadele alanı oradadır. Fakat ya tehlike, güven duyulan yerden gelirse? Ya emaneti koruması gerekenler, onu kendi menfaatlerinin aracı haline getirirse? Ya insan, en çok güvenmesi gereken yerde hayal kırıklığına uğrarsa? O zaman mesele yalnızca siyasi bir kriz olmaktan çıkar; güvenin, ahlakın, vicdanın ve insan onurunun meselesine dönüşür.

Gaflet, insanın her zaman bilmediği bir şey değildir. Bazen gerçeği görür ama görmek istemez. Bazen yaklaşan tehlikeyi hisseder; fakat konforu, düzeni ya da huzuru bozulmasın diye susar. Yanlışın farkındadır, ancak alışkanlıklarını kaybetmemek için başını başka tarafa çevirir.

İnsan psikolojisinin en büyük tuzaklarından biri alışmaktır. Haksızlığa alışmak, zamanla haksızlığı normalleştirir. Yalanın tekrarına alışmak, gerçeğin sesini zayıflatır.Adaletsizliğin karşısında sürekli susmak, bir süre sonra insanın kendi vicdanını bile duymaz hale gelmesine neden olur. Önce bir yanlış görmezden gelinir; sonra ikinciye sessiz kalınır; üçüncüsünde ise artık........

© Sonsöz