İnsan bazen bir ömrü yıllarla değil, dokunduğu kalplerle yaşar.

Bazı insanlar vardır; bir odaya girdiklerinde onlarla birlikte umut, güven ve merhamet gelir. Yorulmuş insanların içine yeniden yaşama isteği dolar. Çünkü o güzel insanların kalbi yalnızca kendileri için değil; insanlık için, sessiz kalan hayvanlar için, kuruyan bir ağaç ve içine kapanıp sessizce ağlayan bir yabancı için çarpar.

Gösterişsiz ama derin, sessiz ama güçlü... Kimsenin görmediği yerde bile vicdanıyla konuşabilmek, düştüğünde bile başkasını kaldırmayı düşünebilmek ve kırıldığı halde kimseyi kırmamayı seçebilmek... Çünkü iyi insan; sadece iyi görünen değil, kimsenin bakmadığı tenhalarda da güzel kalabilendir. Bu dünya çok şey gördü; savaşı, ihaneti ve bencilliği gördü. İnsanlar artık birbirinin gözünün içine değil, kusurlarının derinliğine bakar oldu. Oysa eski bir Anadolu sözü der ki: “Güzel bakan güzel görür.” Kalp neyle doluysa, göz dünyayı öyle seyreder. İçinde sevgi taşıyan bir ruh, dünyanın en karanlık dehlizinde bile küçücük bir ışığı fark eder. İyi insanlar işte o ışıklardır; bağırmaz ama iç ısıtırlar.

Bir insanın omzuna dokunup “Ben buradayım” diyebilmek, dünyanın en büyük zenginliğidir. Ne makam, ne para, ne de sahte alkışlar... Bir gönülde yer bulabilmek hepsinden daha değerlidir. İnsan göçüp gittiğinde bedeni toprağa karışır ama kalbine dokunduğu insanlar onu........

© Sonsöz