Sanayisizleşme her zaman fabrikanın kapısına kilit vurulmasıyla başlamaz. Bazen fabrika çalışır ama yeni makine alınmaz, yatırım ertelenir, Ar-Ge bütçesi kısılır, işletme sermayesi üretim yerine borç çevirmeye gider. Asıl tehlike, bir ülkenin bugünkü üretimini sürdürürken yarının üretme yeteneğini kaybetmesidir.

TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu’nun 4 Ağustos’ta Kahramanmaraş’ta yaptığı açıklamalar bu nedenle önemlidir. Yüksek enflasyon, faiz, daralan kredi limitleri, yüksek teminat talepleri ve finansman maliyetlerinin reel sektörü zorladığını belirten Hisarcıklıoğlu; KGF destekli kredilerin artırılmasını, TOBB Nefes Kredilerinin sürdürülmesini, ihracat reeskont kredilerinin 70 milyar dolara çıkarılmasını ve döviz dönüşüm desteğinin güçlendirilmesini istedi.

Peki, bu öneriler sanayisizleşmeyi durdurabilir mi?

Kısa vadede sanayiciye nefes aldırabilir. Ancak tek başına çözüm değildir.

Çünkü Türkiye’nin sanayi sorunu yalnızca kredi sorunu değildir.

Rakamlar ne söylüyor?

Türkiye ekonomisi 2024’te yüzde 3,2 büyürken sanayinin büyümesi yalnızca yüzde 0,5’te kaldı. İmalat sanayinin GSYH içindeki payı yüzde 16,8 olarak gerçekleşti. Daha dikkat çekici olan ise teknoloji yapısıdır. 2025’te imalat sanayi ürünleri satışlarının yalnızca yüzde 3,6’sı yüksek teknoloji ürünlerinden oluşurken, düşük ve orta-düşük teknoloji ürünlerinin toplam payı yüzde 67,5 oldu.

Yani sorun yalnızca “ne kadar üretiyoruz?” değildir.

Asıl soru, “ne üretiyoruz ve ne kadar katma değer yaratıyoruz?” sorusudur.

2026 verileri de istikrarlı bir tabloya henüz işaret etmiyor. Nisan ayında sanayi üretimi yıllık yüzde 6 artarken, Mayıs ayında yıllık değişim sıfır oldu; aylık sanayi üretimi........

© Sonsöz