Mehmet Şimşek’e bakılırsa “sistemik bir problemden bahsetmiyoruz.” Hazine ve Maliye Bakanı, yani basbayağı ekonominin sorumlusu, aileleriyle beraber iki milyon kadar insanın dolandırılmasını, dolandıran şebekenin bu operasyonu -Şimşek’in gözleri dâhil- göz göre göre yürütmesini sorun saymıyor. Haksız değil; bu tür vakalar, mali sistemin dışında “boş boş duran”, çoğunlukla kendi başına pek bir işe yaramayacak kadar küçük parçalardan oluşan bir servet birikiminin ekonomiye “kazandırılmasının” yoludur. Kapitalizmde buna çok rastlanır.

Ta 1982’de, iktidarda darbe hükümeti varken bir banker skandalı yaşanmıştı. Vaat edilen muazzam faiz oranlarını denemeye kalkanlar birkaç yıl mahkemelerde uğraştırılıp kaderine terk edilecekti. Bu arada en büyük banker Kastelli’nin sahibi intihar etti. Para çuvalları çoktan büyük bankalara taşınmıştı, yani “sermaye birikimine” dâhil edilmişti. Türkiye ekonomisi “çağ atlayacaktı…” O krizin politik faturası iki bakana çıktı. Ama müstafi bakanlar yeni parti kurup kendilerini 12 Eylül mağduru diye yutturmayı becereceklerdi. 1983 seçimlerinden sonra Turgut Özal başbakan, Kaya Erdem başbakan yardımcısı oldu. Daha sonra ilki Cumhurbaşkanı, ikincisi Meclis başkanı… Banker krizi, birileri tarafından iyi yönetilmişti. Belli ki “sistemik sorun” yoktu!

Bugüne dönersek, elimizde o “küçük parçalara” dair magazin haberleri var yalnızca. Kimisinin maaşı, ötekinin site aidatları gitmiş… Buraya kadarı gerçekten düzenin derdi değil. Ama ekranlarda bazı gerçekçi uzmanlar var ki, onlar maaşını veya topladığı aidatları kaptıranları soğuk su içmeye davet ediyorlar. Mantık da aşağı yukarı şöyle: Paralar şişirilmiş kâğıtlar karşılığında, yani karşılıksız olarak toplanmış, sonra da balon patlamış. Yani artık öyle bir şişkinlik yok. Oysa mağdurlara geri ödeme, “tasfiye süreci” ile yapılacak. Kayyım atanan bankalar devraldıkları varlıkları tekrar şişiremeyeceklerine göre tasfiye konusu fonda ne varsa, o kadar geri ödeme olabilecek… Para nerde?........

© soL