menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Karanlıklar okuyarak aydınlanır

23 0
26.09.2026

Hikâye

Osman Bey eşiyle kahvaltı yaptıktan sonra Eylül ayının son günlerinden havanın güneşli ve ılık olduğu bir günü fırsat bilerek yalnız gezmenin keyfini çıkarmak ister. Zaman zaman yalız yürüyüş yapmak, gezmek hoşuna gider. Evden çıkarken eşi Elif Hanım, “Osman Bey ben öğleden sonra karşı apartmanda dördüncü katta oturan Hatice Hanımı ziyaret edeceğim, haberin olsun” diyordu. Hayrola hanım komşunun bir sıkıntısı yoktur, inşallah. Yok, yok iyiler. Çok özlediğim iki yıl önce evlenen apartmanın sarıçiçeği kızı Filiz İzmir’den gelmiş, hem onu da görmüş olurum. Selamımı söyle derken Osman Bey evden çıkar. Çınar ağaçlarının dökülen sarı yaprakları üzerinde yürümeye başlar. Sokağın sonundaki belediyenin dinlenme parkında bir banka oturur. Parka bir göz atar. Çocuklar annelerinin kontrolünde, salıncaklarda sallanıyorlar. Kaydıraklarda kayıyorlar. Parkın her tarafından sarıçiçeklerin gülümsemesi, çocuklarınkine karışıyor. Ağaçlarda sarı elbiselerini giymiş bir asker gibi nöbet tutuyorlar. Bu atmosfer Osman Beye altın sarısı saçlı kızını hatırlatır “Daha dün gibi hatırlıyorum hemşirenin onu kucağıma verdiği o günü. İnanamamıştım, bu minicik canın benim canımdan bir can olduğunu. O kadar küçük masum ve tertemizdin. Seni kollarından tutarken içimde bir korku belirmişti, ya incitirsem, ya düşürürsem, ya ağlatırsam diye. ”

Osman Bey derin bir nefes alır. Elindeki tespihi çekerken, gökyüzüne bakar, masmavi gökyüzünde beyaz bulutlar sanki bir randevuya yetişmenin telaşı içinde hareket ediyorlar. Osman Bey kendi kendine mırıldanır. “Bulutlar gökyüzünde yerlerini değiştirebilirler, altın saçlım, sarı gülüm ama yıldızlar yerli yerindedir hep, eğer bir bulut gece görünmez eylemişse bir yıldızı, sanma ki yıldız sır olmuştur. Aldırma bulutlara kızım, yıldızlar hep ışıldar, bulutlar olsa da olmasa da. Sen nerede olursan ol benim yıldızımsın.” Mırıldanmalar bittiğinde Osman Bey hüzünlüydü. Çok özlediği uzaklardaki kızı gözlerinde tütüyordu. Onun hasretine zor dayanıyordu.

Osman Bey parkta oturduğu banktan kalkarak yürümeye devam etti. Trafiğe kapalı yaya yolunda yürürken, yolun her iki tarafındaki dükkânların vitrinlerine bakarak sakin sakin yürüyüşüne devam ederken yolun köşesindeki kitapçı dükkânının vitrinini önünde durarak merakla kitapları incelemeye başlar. Emekli öğretmen olan Osman Beyin ilgisini, Ruhun Derin Yaraları kitabı çeker. Kitabı almak için, dükkânın kapısından adımını içeri atar atmaz, karşısında saçları sanki altından örülmüş güneş gibi parlayan, gülümseyen kız buyurun efendim, yardımcı olabilir miyim derken, kızının yokluğunun kurşun gibi içine çöktüğünü hisseder, sendeler, zor ayakta durur. Görevli kız........

© Risale Haber