Aynaları kırdım, yüzüm paramparça

Parmak uçlarımdan damlıyor hayat

Benden yana değil rahat

Çalınan eşyalarımı arıyorum, bitpazarında

Göğüs kafesimde yorgun, uyuşuk saat

Aynaları kırdım, yüzüm paramparça

Parmak uçlarımdan damlıyor hayat

Aynaları kırdım, yüzüm kan içinde

Kimsenin yerinde yoktur gözüm

Bana üvey, yabana öz sözüm

Özümü arıyorum soğuk bir şehirde

Yüreğimin sualine, aklım bulamaz çözüm

Aynaları kırdım, yüzüm kan içinde

Kimsenin yerinde yoktur gözüm

Aynaları kırdım, yüzüm yüz parça

Her zamanki kan değil, damarlarımda akan

Mahşeri her kalabalıkta yalnızdır her insan

Yıkılmaya yüz tutmuş evren, kainat sırça

Koca bir hiçtir, her şeyden geriye kalan

Aynaları kırdım, yüzüm yüz parça

Her zamanki kan değil, damarlarımda akan

Aynaları kırdım, yüzüm kırık dökük

Tiyatro sahnesi bu, kapalı gişe

Senaryo aynı, oyuncu aynı, her şey klişe

Herkesin dışı şahane, herkesin içi sökük

Her ömrün sonu kum dolu bir şişe

Aynaları kırdım, yüzüm kırık dökük

Tiyatro sahnesi bu, kapalı gişe

© Pusula Gazetesi