Više se nema gde odstupati od sveopšteg nasilja države. Ovo nije država koja je sažeto definisana kao aparat zaštite građana i njihov servis. A to će reći da postaje uzaludno održavanje skupe činovničke kaste posvećene uređenom životu njenih žitelja i njihovoj dobrobiti. Građani su jedini nosioci suverenosti i upošljavaju svu tu birokratsku gomilu i sve one koji su nelegalno uzeli apsolutnu vlast. A onda postali gospodari svojim poslodavcima i sve besprizornije ih disciplinuju grubom policijskom silom. Ostaci državne naprave su ovde sredstvo prinude prema svima koji su skloni da iskazuju svoju volju otpor i nelojalnost – svojstva koja su prepoznata kao vrsta pobune. Građani upošljavaju i plaćaju silu izvan razuma, koja ih ubija od batina.

To se može donekle prepoznati u političkoj teoriji, gde se govori o stalnom nastojanju vladajuće oligarhije (klike, grupacije, birokratske kaste, bande) da svoje interese proglasi za opšte. U borbi protiv društva, nosioci takve moći koriste medijski agitprop, sredstva države i njenu silu u razaranju ostataka demokratije, čak i demokratskih privida. U ovdašnjoj praksi to nastojanje se pokazuje u vidu grube policijske represije, neprekidne državne odmazde i primitivne osvete.

Naš slučaj je teško objasniti paralelama. Ma kako se činilo, nema sličnosti sa političkim sistemima u svetu koji proizvode osobenu vladajuću patologiju. To je potpuno originalni model državnog nasilja nad........

© Peščanik