İnsanlık tarih boyunca gördüğü tehlikelerden korktu. Yangından korktu. Savaştan korktu. Açlıktan korktu. Oysa modern çağın bazı tehditleri gözle görülmüyor, kulakla duyulmuyor ve çoğu zaman fark edilmiyor.

Bugün çevremizi yalnızca elektromanyetik alanlar değil, aynı zamanda giderek artan bir ses kirliliği de kuşatıyor. Ancak burada sözünü ettiğim şey günlük yaşamda duyduğumuz gürültü değil.

İnsan kulağının algılayamadığı yüksek frekanslı sesler, yani ultrasonik ve hipersonik ses alanlarıdır.

Son yıllarda yapılan çalışmalar, bu görünmez çevresel yükün yalnızca işitme sistemiyle sınırlı olmadığını; sinir sistemi, bağışıklık sistemi, hücresel enerji üretimi ve otonom sinir sistemi üzerinde de etkiler oluşturabileceğini düşündürmektedir.

Bilim henüz tüm sorulara cevap vermiş değildir. Ancak bugün bildiklerimiz bile yeterince dikkat çekicidir.

MODERN İNSAN SÜREKLİ BİR MARUZİYET ALTINDA

Yirmi yıl önce insanlar günümüz kadar yoğun teknik sistemlerin içinde yaşamıyordu.

Bugün ise: Yüksek hızlı ulaşım sistemleri, endüstriyel üretim tesisleri, güçlü havalandırma sistemleri, veri merkezleri, akıllı ev sistemleri, ultrasonik sensörler, güvenlik sistemleri ve bazı elektronik cihazlar insanın daha önce hiç karşılaşmadığı yeni çevresel uyaranlar oluşturmaktadır.

Sorun şu ki insan kulağı 20 Hz ile yaklaşık 20 kHz arasındaki sesleri algılayabilir. Bunun üzerindeki frekanslar çoğu zaman fark edilmez.

Fakat fark edilmiyor olmaları etkisiz oldukları anlamına gelmez.

REGÜLASYON KAYBI NEREDE BAŞLIYOR

Klinik pratiğimde son yıllarda giderek daha sık karşılaştığım tablo şudur:

Hastanın tüm laboratuvar değerleri büyük ölçüde normaldir.

Kan değerleri büyük ölçüde kabul edilebilir sınırlar içindedir.

Fakat kişi kendisini iyi hissetmez. Sürekli yorgundur. Uyku kalitesi düşüktür. Baş ağrıları vardır. Konsantrasyon bozulmuştur. Kalp çarpıntıları yaşar. Nedensiz huzursuzluk hisseder. İşte bu noktada yalnızca........

© OdaTV