Eskişehir’den yola çıktılar…

Günlerce 180 kilometre yürüdüler, ayakları su topladı, gecenin ayazında gündüzün yağmurunda şikâyet etmeksizin adım atmayı sürdürdüler…

Hedefleri Ankara’ya ulaşmaktı… Peki neydi bu zorlu yolculuğun amacı?

Madenciydiler; kimi 5 ay, kimi 8 ay, kimi ise yaklaşık bir yıldır maaşlarını alamıyor, SSK primleri eksik ve geç yatırılıyordu. Kıdem tazminatları derseniz o da Allah’a kalmıştı! Uzun yolculuk boyunca hep aynı şeyi söylediler:

-Kimseden sadaka, yardım istemiyoruz, yalvarmak hiç istemiyoruz. Emeğimizin, alın terimizin karşılığını istiyoruz!

Günler önce Ankara’ya ulaştıklarında daha kentin girişinde yüzlerce polis tarafından ablukaya alındılar. Yürümek istediklerinde tartaklandılar. İşçilerle polis arasında şu iç sızlatan konuşmayı hiç duymamak isterdim:

-Öyleyse bizi niye eziyorsunuz?

İstekleri gayet basit, gayet yalın, gayet haklıydı!

-Enerji Bakanlığı, TMSF ve haklarını vermeyen Doru Madencilik şirketinin önüne gitmek…

Tüm zorlamalara yasaklara, biber gazına karşın yılmadılar, Kurtuluş Parkı önüne dek geldiler, geceyi beton üzerinde yatarak geçirdikten sonra sabah ezanında biber gazı ile uyandılar! Birkaç işçi gazdan fenalaşarak hastanelik oldu.

İşçiler bu kez üstlerini çıkarıp oturma eylemine başlayınca üçer beşer gözaltına alınmaya başladı. Tam 110 işçi, polis tarafından emniyete götürüldü. Akşam saatinde bırakıldılar,........

© Nefes