Bazı kitaplar vardır; yazıldıkları dönemi anlatıyor gibi görünürler ama aslında insanlık tarihinin değişmeyen karanlık tarafını gösterirler...

Bunun en bilinen örneklerinden biri, Nobel Edebiyat Ödüllü yazar J.M. Coetzee’nin Türkiye’de, “Barbarları Beklerken” adıyla yayımlanan romanıdır…

Coetzee bu muhteşem alegorisinde, hayalî bir imparatorluğun sınır kasabasında geçen; sömürgecilik, iktidar, şiddet ve vicdan temalarını bir sulh ceza yargıcının gözünden ele alır...

Romanın merkezinde savaş yok… Büyük ve kanlı meydan muharebeleri de yok…

Çünkü yazarın amacı bunları anlatmak değil… Korkunun, halk üzerinde nasıl bir teslimiyet ve baskı duygusu yarattığını göstermek; daha doğrusu, iktidarın korkuyu nasıl kullandığını anlatmak...

Coetzee’nin yarattığı dünyada devlet, yaklaşmakta olan bir tehdit uydurur…

O nedenle halk üzerine “Barbarlar geliyor” korkusu salınır…

Ardından bu tehdit gerekçe gösterilerek insanların hayatlarına müdahale edilir…

Gözaltılar başlar, sorgular yapılır, en masum insanlar bile suçlu ilan edilir...

Fakat roman ilerledikçe okur, asıl meselenin gerçeği ortaya çıkarmak değil...

İnsanları boyun eğmeye zorlamak, çünkü........

© Nefes