Dünya zaten güzel. Belki bütün mesele, insanın o güzelliği görebilecek bir dikkat ve merhamet terbiyesine sahip olup olmamasıdır. Çünkü insan, çoğu zaman baktığı şeyi değil; zihninde taşıdığı karanlığı yahut aydınlığı görür. İç dünyası daralmış bir insan için gökyüzü bile basık bir tavandır. Fakat ruhu genişleyen biri için en sıradan gün, içinde küçük mucizeler taşıyan bir yolculuğa dönüşebilir.

Bugün modern insanın en büyük trajedilerinden biri, hayatı sadece tüketilecek bir zaman dilimi gibi yaşamasıdır. Sabah uyanıp akşama kadar yetişmeye çalıştığımız şeylerin çoğu, ruhumuzun hakiki ihtiyaçlarıyla ilgili değildir. Daha çok görünmek, daha çok sahip olmak, daha çok konuşmak istiyoruz; ama daha derin görmek, daha iyi hissetmek ve daha sahici yaşamak konusunda aynı iştaha sahip değiliz. Bu yüzden kalabalıklar büyüdükçe yalnızlık artıyor. İletişim çoğaldıkça insanlar birbirini daha az anlıyor. Herkes konuşuyor ama kimse hakikaten duymuyor.

Belki de çağımızın en büyük yorgunluğu buradan geliyor: İnsanlar artık birbirlerinin yarasına merhem olmak yerine birbirlerine zehir akıtıyorlar. Kırılmış insanlar başkalarını kırarak rahatlamaya çalışıyor. Öfke, sosyal hayatın en dolaşımda olan dili hâline geliyor. Bir kötülük, bir iyilikten çok daha hızlı yayılıyor. Bir hakaretin ulaştığı yere çoğu zaman bir nezaket ulaşamıyor. Bu yüzden insan bazen içten içe kararıyor. Dünyanın gidişatına baktığında umudunu korumak zorlaşıyor.

Ama tam da burada insanın karakteri ortaya çıkıyor. Çünkü iyilik, kolay zamanların değil; zor zamanların ahlakıdır. Herkesin karardığı bir çağda içindeki ışığı koruyabilmek büyük bir irade ister. Kendi olarak kalabilmek, başkalarının hoyratlığına rağmen nezaketi terk etmemek, kötülüğün bulaşıcı diline teslim olmamak… Belki de çağımızın gerçek mucizesi budur.

İnsan bazen sadece direnerek bile dünyayı değiştirir. Bir çocuğa şefkatle yaklaşarak, bir yaşlının yalnızlığını azaltarak, kırılmış bir kalbi........

© Milli Gazete