Deneme, söyleyecek bir şeyleri olan kimselerin dile getiremediklerini yazarak söylemeye çalıştığı içsel, düşünsel ve yazınsal bir iletişim sanatıdır, öyle değil mi? İnsan, dış dünyada gördüğü imgeleri içsel bir deneme süzgecinden geçirmeden nasıl deneyimleyebilir ki yaşadığı bu hayatı? Deneyimlemediği veya denemediği bir hayatı anlamlandırabilir mi? Anlamlandıramadığı bir hayatta kendisini tanıyabilir mi? Zira insanın dışında tezâhür eden her oluş, her ölüş ve bu ikisi arasında cereyan eden her olguyu anlamlandırması, aslında kendini tanıma çabası, tanıyarak anlam/mâna bulma istencinden kaynaklanmıyor mu?

İnsanoğlunun kendisine yukarıdaki misâlde olduğu gibi sorular yöneltmesi, aslında kendini kendi içinde, kendi ile sınayarak bir bakıma denemesi değil midir? Sahi, neden dener insan kendini ya da mutlak suretle denemeli mi? Denenmeyen bir ömür, hayattan sayılabilir mi? Öze indiğimizde, en başta yaşamaya icbar edildiğimiz hayat dâhi, biz insanlar için bir deneme değil mi? Hayatın bir deneme olduğu yerde, insan neden kendini denemesin ki?

İçimizde veya dışımızda bir yerler de en ufak bir şeyi hissederek deneyimlediğimizde, helecan içinde heyecan yaşamıyor mu can’larımız? Denemenin verdiği bu yürek çarpıntısında ki heyecan, neden heyelan etkisi oluşturuyor damarlarımızdaki akıp giden kanda? Kanaatimce bunun nedeni, biz insanların; merak ateşiyle bilinmezlere doğru sürekli bir ilerleyiş, mütemâdiyen bir arayış ve dur durak bilmeden mâveraya yolculuk etme isteğimizden, sığ ve sınırlı mevhumlardan/anlamlardan arınıp, derin ve sonsuz........

© Milli Gazete