Son zamanlarda etrafıma baktıkça şunu düşünüyorum: Hepimizin unuttuğu kaçınılmaz bir yolculuk… Vakti belli olmayan, ne genç ne yaşlı ayıran; zamanı gelince insanı alıp dönüşü olmayan yola uğurlayan o hakikat…

Ne acı değil mi? İnsanlık olarak ne hale geldik… Hemen yanı başımızda büyük haksızlıklar yaşanırken çoğumuz susmayı tercih ediyoruz. Çünkü menfaatlerimiz, vicdanımızın önüne geçmiş durumda. Güçlüden yana olmayı akıllılık sanıyor, mazlumun çırpınışına gözlerimizi kapatıyoruz. Oysa bir gün hepimiz aynı toprağa gireceğiz.

Bugün insanlar; bir garibanın elinden tutmaktan çok, zenginin sofrasında görünmeyi önemsiyor. Yardım ederken bile gösteriş peşinde koşuyoruz. Bir başını okşarken fotoğraf verme derdine düşüyor, vicdanı reklam malzemesi yapıyoruz. Fakirin derdiyle dertlenmek yerine, çıkar sağlayacağımız insanların yanında saf tutuyoruz.

Ne yazık ki merhametimizi kaybettik… Yanı başımızda acı çekenleri görmüyor, yardım isteyenlerin sesini duymuyoruz. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışı, insanlığımızı yavaş yavaş yok ediyor. Artık çoğu insan yalnızca kendisi için yaşıyor.

Oysa ölüm hepimize gelecek… Sanki hiç........

© Milat