“Onların ne etleri ne de kanları Allah’a ulaşır; fakat O’na sadece sizin takvanız ulaşır. Sizi hidayete erdirdiğinden dolayı Allah’ı büyük tanıyasınız diye O, bu hayvanları böylece sizin istifadenize verdi. (Ey Muhammed!) Güzel davrananları müjdele!..” (Hacc, 22-37)

KURBAN; ATEŞTEN DAHA BÜYÜK İMTİHAN

Hazreti İbrahim’i (a.s.) ateşten daha büyük bir imtihan bekliyordu. O şimdi yıllardır evlat hasreti ile yanıp tutuşan yüreğini tam teskin etmişti ki, Allah’a verdiği “kurban” sözünü yerine getirme vakti gelmişti... Kurban; ateşten daha büyük imtihan... Nemrud ateşe atarken gönlünde en ufak korku ve endişe olmayan Hz. İbrahim, bu sefer de gözünün nûru İsmail’i ile sınanacaktı...

Bu kıssa öyle bir kıssa ki, dünya durdukça anlatılacak... Ve “Allah’a yakınlaşma”nın ne mânâya geldiği hiç ama hiç unutulmayacak...

Hz. İbrahim put yontan bir babanın evinde; özgür ve aydın bir genç!.. Ve bu gence eşlik eden samimi, soylu bir kadın; Sâre. Ömrünü Nemrud’un zulmüne isyan, cehalet toplumuyla kavga ve putperestlerle mücadeleye adayan bir ihtiyar!.. Büyük risâletinin sonunda, bir oğlunun olmasını arzulayan kutlu bir Peygamber!.. Sabır gerektiren, ama sonuçsuz olmayan bir arzu!..

Ve bütün ömrünü Rabbi yolunda geçiren; vefalı kulun yalnızlık ıstırabına merhamet!.. Hanımı Sâre’nin, Habeşli cariyesi Hâcer’den nûr topu gibi bir evlat; İsmail, bir asra yakındır beklenen bir oğul!..

DÜNYA VAR OLDUKÇA UNUTULMAYACAK FERMAN

Sevgi nûruyla İbrahim’in yalnızlığına merhem olan oğul İsmail için, Âdemoğlu yaşadıkça unutulmayacak bir ferman: “Ey İbrahim!.. Kendi elinle bıçağı İsmail’in boğazına daya ve kes!..”

Risalet kahramanı, Allah’ın mütevazı kulu, tarihin en büyük put kıranı, İsmail’in babası İbrahim’e korkunun ilk kez galebe çaldığı an.

Tarihin en büyük savaş fatihi artık zayıf, perişan ve bîçare!.. Fakat buyruk büyük yerden!.. Cihad-ı Ekber!.. Kimi seviyorsun; “İsmail”ini mi, yoksa “Allah”ını mı?.. Hangisini seçiyorsan seç İbrahim!..

KURBAN; ALLAH SEVGİSİNİ İSPATLAMA İMTİHANI...

Senin İsmail’e olan aşırı sevgin, ruhunu ve kalbini tamamen Hakk’ın aşkına vermene, Allah’tan başkasına muhabbet beslemekten uzak durmana engel teşkil edebilir. Yeri geldiğinde, “İsmail’i boğazlamak”taki asıl murad “ifrada kaçan İsmail sevgisini boğazlayarak” Allah’a olan bağlılığını ispatlamaktır.

Tereddütü bırak, “Büyük Çağrı”ya kulak ver!.. Vakit oyun edenin oyununu boşa çıkarıp, tam hakkıyla Allah’a teslim olma vakti!..

Ve İsmail, büyük kurban!.. Minâ’nın kayalıkları dibinde baba ile oğulun konuşmasına kulak kesil!.. Gönlünü aç!.. Yeryüzü yaratıldı yaratılalı böyle bir muhabbetin benzerine rastlamak mümkün değil!..

“İSMAİL, RÜYÂMDA SENİ KESTİĞİMİ GÖRDÜM!..”

İbrahim; vahyin kucağında, Allah’a teslimiyet çemberinde, niyetini İsmail’ine ağzının içindeki incileri unufak edercesine: “İsmail, ben rüyâmda seni kestiğimi gördüm!..” ifadesiyle inkişaf eden rahmet sağanağını hatırla!..

Ve yanan baba yüreğinin, gözyaşına dönüşmesi karşısında teslimiyet abidesi İsmail’in: “Baba!.. Hakk’ın emrini yerine getirmede tereddüt etme, teslim ol. Beni de bu işte teslim olmuş bulacak ve inşallah sabredenlerden olacağımı göreceksin!..” deyişini hatırla!..

Teslimiyet!.. Kimin teslimiyeti?.. İsmail’in ruhunda İbrahim’in teslimiyeti!.. İki........

© Milat