Bir medeniyet bir anda yıkılmaz. Ne tek bir savaşla çöker ne de dışarıdan gelen bir darbeyle tamamen yok olur. Asıl çöküş içeriden başlar; sessiz, derin ve çoğu zaman fark edilmeden ilerler. Hatta öyle ki, bazen insanlar kendi yıkımlarını alkışlayarak hızlandırırlar. Bugün “ilerleme”, “özgürlük” ve “çağdaşlaşma” adı altında sunulan bazı yaklaşımların, aslında bir toplumun köklerini zayıflattığını görmek için çok uzağa bakmaya gerek yok.

Bir medeniyetin ayakta kalabilmesi için sağlam bir temele ihtiyacı vardır. Bu temel ise ailedir. Aile sadece bir arada yaşayan bireylerden oluşan bir yapı değildir; aynı zamanda değerlerin, inancın, ahlakın ve kimliğin aktarıldığı ilk mekteptir. Özellikle anne, bu mektebin en kritik unsurudur. Bir çocuğun ilk öğretmeni, ilk rehberi ve ilk dünyasıdır. Kur’an-ı Kerim bu sorumluluğu açıkça hatırlatır: “Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.” Bu ayet, aileyi korumanın sıradan bir tercih değil, ilahi bir sorumluluk olduğunu ortaya koyar. Buna rağmen günümüzde annelik rolünün küçümsendiği, ev hanımlığının değersiz gösterildiği bir anlayış yaygınlaştırılmaya çalışılıyor. Oysa Peygamber Efendimiz’in “Cennet annelerin ayakları altındadır” buyruğu, anneliğin ne........

© Milat