İnsan, yeryüzündeki varlığını kas gücüyle, sahip olduğu makamla ya da diğer insanlar üzerinde tahakküm kurarak anlamlandırmaya çalışmamalıdır. Çünkü gerçek insanî değer, güce sahip olmakta değil; o gücün sınırlarını ahlâk, adalet ve merhametle çizebilmekte saklıdır. Ne var ki günümüz dünyası; aileden sokağa, okullardan dijital platformlara kadar uzanan geniş bir alanda ciddi bir şiddet sarmalıyla karşı karşıyadır.

Kadına, çocuğa, yaşlıya ve güçsüze yönelik şiddet, yalnızca bir güvenlik problemi değildir. Aynı zamanda toplumsal değerlerin aşınmasının ve ahlâkî duyarlılığın zayıflamasının bir göstergesidir. Şiddeti sadece hukukî veya fizikî bir asayiş problemi olarak görmek, buzdağının yalnızca görünen kısmıyla ilgilenmektir. Esas mesele, insanın manevî yönünün zayıflaması ve kalplerin kararıp katılaşmasıdır.

Peki, insan neden şiddete başvurur? Bunun arkasında çoğu zaman öfke, kibir, bencillik, tahakküm arzusu ve manevî terbiye eksikliği bulunmaktadır. Kendisini başkalarından üstün gören, her istediğinin yerine getirilmesini bekleyen ve haksız yere iradesini başkalarına kabul ettirmeye çalışan insan, zamanla gücü bir baskı aracına dönüştürür.

İşte bu noktada merhamet, insanı insan yapan ve toplumu bir arada tutan en temel ahlâkî değerlerden biri olarak karşımıza çıkar. Merhamet, yalnızca birine acımak veya duygusal yakınlık hissetmek değildir. Başkasının acısını, ihtiyacını ve hakkını dikkate........

© Milat