Mart ayı geldi. Baharın kapıyı aralaması gereken günler. Ağaçların tomurcuklanması, çocukların sokaklarda çoğalması gereken zamanlar. Ama bu yıl mart ayı dünyanın en ağır sessizliklerinden birini taşıyor. Bazen insan gece gökyüzüne bakar ve yıldızların neden bu kadar çok olduğunu düşünür. Belki de bazı çocuklar, yeryüzünde büyümeye fırsat bulamadan göğe yükseldiği içindir. O gün şehirlerin üzerine usul usul bir hüzün çökmüştü. Gökyüzü ağırdı, sokaklar suskundu. Rüzgâr bile sanki yavaş yürüyordu bir acıya saygı duyar gibi. Bir yerde çocuk seslerinin olması gerekiyordu oysa. Bir okul bahçesinde koşan ayaklar, ip atlayan küçük eller, annesi saçlarını örerken aynaya gülümseyen kız çocukları. Ama o gün dünya başka bir sessizliğe uyandı. Henüz hayatın başında, henüz saçlarına kurdele bağlayacak yaşta yüz altmış kız çocuğu bir anda sustu. Sanki yeryüzü bir keman teli gibi gerildi o an. Bir şey kırıldı. Ama bu kırılma bir duvarda ya da bir camda değildi, insanlığın vicdanında duyulan bir kırılmaydı. Bir annenin kalbi, çocuğunun gülüşüne benzer. Sabah doğan güneş gibi ısınır, akşam olunca endişeyle titrer. O gün anneler kapı eşiklerinde kaldı. Birazdan içeri gireceklerini sandıkları çocuklarını bekler gibi. Ama bekleyiş uzadıkça ellerindeki dualar titremeye başladı. Bir annenin kalbinde büyüyen umut, bazen bir........

© Milat