Bazı vedalar vardır, takvim yaprağı değiştiğinde eskiyip gitmez. Zamanın o acımasız ve unutturucu akışına direnir ve her kasım sabahında, ilk günkü gibi boğazda kilitlenen ağır bir düğüm olarak geri döner.

İki gün sonra 10 Kasım. Bu tarih bir takvim rutini ya da alışılagelmiş bir anma günü değildir. Bir milletin en karanlık gecesinde yolunu aydınlatan o çelik mavisi bakışların, geride koca bir emanet bırakıp sonsuzluğa çekildiği o keskin dönemeçtir. Saat dokuzu beş geçe sokaklarda çalan sirenler, bir devlet kurucusunun vefatından çok; dağılmış, yorgun, harabeye dönmüş bir vatanı küllerinden ayağa kaldıran o benzersiz aklın ve iradenin yokluğunu hatırlatır bize.

Onu kaybetmenin sızısı, aradan geçen bunca on yıla rağmen hafiflemedi. Çünkü o yokluk sadece bir liderin fani ömrünün tükenmesi değil, en zor zamanlarda başımızı kaldırıp baktığımızda bize cesaret veren o sarsılmaz güven duygusunun yerinde açılan derin bir boşluktur. “Geldikleri gibi giderler” diyebilen o vakur duruşun, bir milletin haysiyetini sırtlayan o tavizsiz........

© Milat