Bir toplumun en korumasız, en saf ve en kıymetli varlığı olan çocukların, hayalleriyle birlikte hayattan koparılması; sadece ailelerin değil, vicdan sahibi her bireyin ruhunda telafisi imkânsız yaralar açıyor. Ancak acı olan şu ki; suçu sadece "başkalarına" atıp vicdanımızı rahatlatmak, bizi çözümden her gün biraz daha uzaklaştırıyor.

Asıl sormamız gereken soru şu: Çocuklarımız ne ara birer suç makinesine, birer katile dönüşebildi?

Modern toplumun en derin yarası, "koruma" güdüsüyle "donatma" sorumluluğu arasındaki o ince çizginin silinip gitmesidir. Ebeveynler olarak, çocuklarımızın ayağına taş değmesin diye yollardaki tüm taşları temizledik. Peki, pürüzsüz yollarda yürümeye alıştırdığımız bu çocuklara, ilk engelli yolda nasıl dengede duracaklarını öğretebildik mi?

Mücadele ruhu, ancak küçük zorluklarla başa çıkılarak kazanılan bir kas gibidir. Biz bu kası çalıştırmadık; kâğıt üzerinde başarılı ama hayatın ilk rüzgarında savrulan bir nesil yetiştirdik. İyi niyetle ördüğümüz o duvarlar, ne yazık ki çocuklarımız için birer "konfor hapishanesine"........

© Milat