Yıllarca “insan hakları ihlalcisi” ilan edilen bir ülkenin toprakları, doğru imzalar atıldığında birdenbire “tarihi bir fırsat”a dönüşebiliyor.

Venezuela ile ABD, 28 Ağustos’ta imzalanan anlaşmayla, ülkenin sahalarındaki 65 milyar varillik rezervin çıkarılmasını öngören dev bir mutabakata vardı. Chevron, PDVSA ile ortak işlettiği üç şirketin sözleşmelerini yeniledi ve önümüzdeki beş yılda yatırımını 7 milyar dolara çıkarıp üretim kapasitesini iki katından fazlasına yükseltmeyi hedefliyor. İtalyan Eni, dünyanın en zengin ham petrol yataklarından biri olan Orinoco Kuşağı’ndaki Junin 5 sahasını aldı. ABD’li GE Vernova ise PDVSA’nın elektrik altyapısını yenilemek üzere stratejik ortaklık kurdu. ABD Enerji Bakanı Chris Wright, anlaşmaları “tarihi bir gün” olarak nitelendirdi ve Trump yönetiminin hedefinin Venezuela’ya “barış, özgürlük, yeni fırsatlar ve refah” getirmek olduğunu söyledi.

Bu cümleler tanıdık geliyor olabilir, çünkü tarih boyunca kaynak zengini ülkelere yönelik hemen her büyük yatırım anlaşması benzer bir sözlükle sunulmuştur. Ama asıl dikkat çekici olan, bu “tarihi gün”ün neden şimdi geldiği. Venezuela, yıllardır ABD yaptırımlarının en ağır uygulandığı ülkelerden biriydi; petrol ihracatı büyük ölçüde durma noktasına gelmiş, ekonomi tarihin en şiddetli hiperenflasyon dönemlerinden birini yaşamış, yedi milyonu aşkın Venezuelalı ülkeyi terk etmek zorunda kalmıştı. Aynı yer altı kaynağı, aynı Orinoco Kuşağı, o dönemde de oradaydı; erişilemez kılan şey jeolojik değil, siyasiydi.

Bu tablo, yaptırımların gerçekte........

© Medya Günlüğü