Seçme-seçilme hakkı bir ülke halkının erişebileceği en kıymetli mazhariyetlerden biridir.

Tek partili rejimlerde de vardır seçme-seçilme hakkı. Fakat içi boştur.

‘Milli irade’ diyoruz ya, beşerî kuvvetlerin en üstünde olduğunu düşünüyoruz. Milli irade’nin kendisini ika vasıtası seçme hakkı ve yetkisidir.

(Seçilme yetkisi diye bir şey olmaz. Olur da centilmenlikle bağdaşmaz.

Seçilme yetkimi kullanıyorum, kendimi seçiyorum. Saçma!)

Seçme hakkının bizim ülkemizde eksik kullandırıldığı söylenebilir.

Hangi milletvekiline oy vereceğimizi tuttuğumuz partinin genel başkanı belirliyor. Bu da siyasi liderlerimizin ‘demokrasinin azı karar çoğu zarar’ prensibinin bir yansıması.

Eksik bir hak kullanımıdır, ama hiç yoktan iyidir.

Bunun hiç yoktan iyi olduğunu seçimlerin hiç yapılmadığı ya da yapılıyorsa bile iktidar partilerinin yüzde 90 civarında oy alarak daima iktidarda kaldığı ülkelerin vatandaşlarıyla kendinizi kıyaslama fırsatı bulduğunuzda anlarsınız.

Adamın parası var, evi var, arabası var, sayfiyede yazlığı da var ama oyu yok.

(Mustafa Sandal’ın şarkısındaki gibi… “Maalesef ruhu yok.” Ya da “Maalesef fikri yok.” Belki fikri var ama kendisine saklıyor, abilerimiz görmesin diye.)

Tamam abi, olmasın oyum. Ver bana parayı, evi, arabayı yazlığı, oy lazım değil.

Bu bir gerçeklik,........

© Karar