ABD’nin bu savaştan eninde sonunda yenik çıkacağını İran’ı birazcık bile tanıyan herkes söyledi, biz de söyledik. Ne de olsa Halep oradaysa arşın burada.

Peki, bu kadar açık bir gerçeği ABD’yi yöneten “akıl” nasıl göremedi?

Çünkü kimilerinin -özellikle belirli bir siyasetçi türünün- ihtirası bazen aklının önüne geçebiliyor. Böylesi kişiler bir ülkenin kaderine hükmetme gücünü ele geçirirlerse kişisel çıkarları uğruna ülkenin milli çıkarlarını riske atmaktan geri durmayabiliyorlar. Tarihte de günümüzde de bunun örnekleri var.

Trump’ın tek beklentisi, kendi siyasi geleceği bakımından çok kritik önem taşıyan ara seçimler öncesinde bir avantaj elde etmekti. Kaybettiği kamuoyu desteğini yeniden kazanmasının tek yolu ise “İran tehdidini ortadan kaldıran başkan” olarak seçime gitmekti.

Bu yüzden Netanyahu’nun planındaki ABD’nin milli çıkarlarını tehdit edebilecek “hayati risklere” ilişkin devlet kurumlarından gelen uyarıları dinlemedi.

Haberi muhtemelen görmüşsünüzdür, Beyaz Saray’da İran’a saldırı kararının nasıl alındığının hikayesini NYT muhabirleri kitaplaştırmış. Kitabın gazetede çıkan özetinde akıllara durgunluk veren detaylar var.

Hikaye 11 şubatta Netanyahu’nun getirdiği saldırı önerisiyle başlıyor. Oval Ofis’in yanındaki, normalde yabancı misafirlere pek açılmayan, Durum Odasında İsrail Başbakanı bir brifing veriyor Trump’a ve kabinesine. İran’a karşı bir saldırı planı hazırladıklarını, önce dini lider Hamaney ile üst düzey yöneticileri ortadan kaldırıp ardından bombardıman altındaki İran ordusunu dağıtmayı ve bir yandan da şehirlerde isyan çıkartarak kısa sürede rejimi........

© Karar