ABD ile İsrail’in İran’a karşı başlattığı vahşi saldırı Türkiye’de istisnasız her kesimin tepkisini, öfkesini, nefretini çekmiş görünüyor. Üstelik bunlar arasında komşu ülkenin yönetim şeklini beğenenler çok küçük bir azınlık olsa gerek.

Bölgedeki Arap ülkelerinde ve hatta İran toplumunun kendi içinde benzerini göremediğimiz bu tablo üzerinde düşünmekte fayda var.

Öncelikle devlet-millet ayrımı yapmayan bir anlayış çerçevesinde hadiseye “empatik” bir yaklaşım geliştiriyoruz ve egemen bir ülkenin uğradığı saldırıya öfke duyuyoruz. Türk toplumunu komşularından ayırt eden siyasi bilinç seviyesinin ifadesi bu.

Diğer taraftan, biz kendi aramızdaki çekişmelerde çoğu zaman hak ve adalet duygularını maalesef bir kenara bıraksak bile dışarıdan baktığımız zaman gördüğümüz haksızlıklara destek çıkmıyoruz. Bu bizim milletin sahip olduğu farklı bir meziyet. Haksız, hukuksuz, adaletsiz bir saldırı altındaki komşu ülkeye ilişkin duruşumuz buradan kaynaklanıyor.

Bu tablodaki tek istisna bazı dini grupların ve cemaatlerin İran karşıtı tutumları…

Bunlardan birinde Tahran rejiminin Suriye iç savaşında karşı cephede yer almış olmasının doğurduğu dinmeyen öfke var, diğerinde ise düpedüz mezhepçi reflekslerin meydana getirdiği bir düşmanlık…

Ne olursa olsun, bu ülkede pek de dindar sayılmayan kesimler Müslüman bir ülkeye yönelik saldırıya şiddetle karşı çıkarken dindarlıklarıyla öne çıkanların karşı cephede yer alması herhalde din anlayışımızın da problemlerini yansıtan bir tuhaflık.

İran’ın yönetim şekline de politik tercihlerine de itirazımız olabilir -olmaması da imkansız zaten- ama bu ülkenin maruz kaldığı emperyalist saldırı üzerinden bir mezhep tartışmasının başlatılıp her şeye rağmen ısrarla sürdürülmekte oluşu her bakımdan tehlike işareti… Bu işle iştigal eden zümrelerin sayıca azlığına mukabil medya görünürlüklerinin yüksekliği problemin vahametini artırıyor.

Toplumda dinin farklı yorumlarına dayalı ayrışmaların önünün açılması öncelikle mili bünyenin bütünlüğünü zedelemeye yönelik ciddi bir tehdit. Bu hususta........

© Karar