Yönetim baskısı da bir finansman kaynağı gerektirir. Mesela, Azerbaycan veya Rusya ekonomik refahını demokrasi yerine doğal kaynaklar üzerinden finanse ediyor.

Kuzey Kore ise doğal kaynağı olmadığı için çok daha sert baskı uygulamak zorunda kalıyor.

Diyeceğim o ki, baskının da bir maliyeti vardır ve o maliyetin nasıl karşılanacağı da önemlidir.

Baskı artışı önce illüzyon gerektirir.

Ve ardından acımasızlık.

Sonuç ise fakirlik hapishanesidir.

Şimdi size bir rakam vereceğim: 31 Ağustos borsa endeksi 14.334’den kapandı. Şimdi endeksimiz 11.722 seviyesinde.

İyi ama aynı dönemde borsada halka açık şirketlerin toplam değeri 6 trilyon 428 milyar lira eridi. (142 milyar 535 milyon $) Bu erime halka açık hisse senetlerinde, 2 trilyon 640 milyar lira oldu. (58 milyar 597 milyon $)

Endeks değeri yüzde 18,2 düşerken gerçek erime yüzde 27,5 seviyesinde gerçekleşti. Alın size bir illüzyon örneği.

Gerçek nedir derseniz söyleyeyim: 443 bin fon yatırımcısı değil, 6 milyon borsa yatırımcısı resmen büyük bir servet kaybı yaşadı. Aileler ile beraber düşünüldüğünde yaklaşık 18 milyon kişi “Foncu çocuklar”ın vurgunundan çok kötü etkilendi.

“Foncu çocuklar” sadece borsayı mı vurdu?

Önceki yazımda belirttiğim ayrıntıyı tekrar edeyim: Son 5 haftada oluşan mevduatın yüzde 75’i dövize gitmiş. Yani paranın yeni adresi döviz oluyor.

Sadece kur riski mi? Hayır

Şubat 2025, yani iktidarın koltuk riskinin yargı üzerinden yok edilmesinden hemen öncesi:

İşte o günden bugüne enflasyonda 12,4 puan düşüş yaşanırken kredi faizinde sadece ve sadece 3,2 puanlık düşüş yaşandı.

Risk artışı reel faizleri patlattı. Şubat 2025’te yüzde 9,9 olan reel faiz bugün yüzde 18,0’e geldi.

Yargı operasyonları sonrası Türkiye’de reel faiz tam iki kat arttı.

Gelelim en........

© Karar