De Pride is nu meer nodig dan voorheen

Morgen wordt in Amsterdam de jaarlijkse Pride afgesloten met de Pride March. Niet te verwarren met de Pride Walk, die werd al twee zaterdagen eerder gehouden. Ze worden uiteraard juist wèl voortdurend met elkaar verward. Dat komt omdat (van de route afgezien) het verschil voor deelnemers en toeschouwers in de praktijk niet zo groot is - omdat in beide gevallen iedereen deelnemen en toeschouwen kan. En ertussenin zit dan nog de zaterdag van de Canal Parade.

Tot 2017 heette de Pride overigens Gay Pride, en dat er nu twee wandelingen zijn, hangt daarmee indirect samen, in het verlengde van de uitbreiding van de aanvankelijke korte afkorting 'holebi' tot de huidige officiële alfabetsoep. Die moet in plaats van een roze nu een veel bredere regenbooggemeenschap omvatten, waarbij de smallere overkoepelende term 'gay' voor het bredere 'queer' heeft plaats gemaakt. Ook zelf zal ik mijzelf inderdaad ofwel als het een, ofwel als het ander omschrijven, maar mij nooit voorstellen als LHBTQIA2S , dat klinkt mij iets te veel als XÆA-Xii, dat zoontje van Elon Musk. Ja, zover zijn we intussen, je kunt er een quizvraag van maken voor het tv-programma '2 voor 12'.

Een en ander leidde al snel tot interne onenigheid over het karakter van wandeling en boottocht. Naast de oudere spanning tussen nadrukkelijk politieke manifestatie en feestelijke commerciële exploitatie werkte het thema 'inclusie' als splijtzwam. Hoeveel ruimte moest er naast de - meest kapitaalkrachtige, meest zichtbare en meest geëmancipeerde - witte mannelijke homo's nadrukkelijk worden ingeruimd voor etnische, sexuele en andere minderheden bínnen de minderheid? Hoe intersectioneel moet die dus zijn, met een duur woord uit het sociologisch vakjargon waarin menige beleidsnota grossiert? En ook het al dan niet zwaaien met Palestijnse of Israëlische vlaggen vormde al snel een heikel thema.

Men kwam er onderling niet uit, en in opperste wijsheid heeft de gemeente Amsterdam toen besloten de buit te verdelen: twee organisaties, ieder een week. Sinds dat Salomonsoordeel zijn er dus twee marsen, eentje aan het begin van de twee Prideweken, en eentje aan het eind. De meeste deelnemers zal dat sektarische gesteggel achter de schermen worst zijn (als ze er al van weten)........

© Joop