Vrijheid is fragiel en vraagt onze inzet, kijk maar eens drie landsgrenzen verder

co-auteurs: Tatiana Kochubinska en Christie Miedema

Zes jaar geleden, gingen mensen in Belarus naar de stembus met hoop op verandering. Wat volgde was een ongekende protestbeweging die uiteindelijk met harde hand werd neergeslagen. Inmiddels is Belarus uit de krantenkoppen verdwenen, maar zitten veel demonstranten van toen nog steeds lange gevangenisstraffen uit en worden er nog steeds mensen gearresteerd. Wie geeft om vrijheid in Europa, doet er goed aan deze mensen niet te vergeten.

In augustus 2020 gingen mensen met witte armbanden om naar de stembus om de zittende president Aljaksandr Loekasjenka weg te stemmen. Loekasjenka had na zijn eerste verkiezing in 1996 het land in een dictatuur veranderd, waarin zijn verkiezingsoverwinningen vooraf vast stonden. Ook in 2020 zette hij zijn uitdagers vast. Maar hij maakte de fout om de vrouw van één van zijn rivalen wel te registreren als presidentskandidaat, vastgeroest als hij was in zijn illusie dat niemand op een vrouw zou stemmen. De hoop op verandering in Belarus werd in de loop van augustus tot een volksbeweging, gedragen door vrouwelijk leiderschap. “Vrouwen leidden de Belarusische samenleving uit haar verstarring en gaven de aanstoot tot de grote demonstraties in de weken die volgden,” in de woorden van Belarusische filosofe Olga Shparaga.

Maandenlang gingen duizenden de straat op, ondanks arrestaties, extreem geweld en het gevangen zetten of........

© Joop