Ülkenin Kaybedecek Birbirinden Başka Kimi Var?
Herkesin aynı anda konuştuğu, fakat kimsenin kimseyi gerçek manada dinlemediği boğucu bir gürültü çağında yaşıyoruz.
Siyasetin dili günden güne sertleştikçe, kitlelerin karşılıklı bağrışması tırmandıkça ve dijital ekranların soğuk ışığı zihinleri esir aldıkça, toplumsal bünyeyi ve insan ruhunu saran sessiz ama derin bir yorulma büyüyor.
Oysa tarihî ve sosyolojik tecrübeler göstermektedir ki bir milletin uğrayabileceği en büyük felaket; hazinelerinin eksilmesi değil, insanların birbirinin sesine kulaklarını kapatması, adâlete olan inancını yitirmesi ve ortak bir gelecek etrafında kenetlenme umudunu kaybetmesidir.
Türkiye’nin bugün ihtiyaç duyduğu şey; mevcudu susturan yeni bir kavgaya tutuşmak değil, adâletin terazisini doğrultmak, emeğin itibarını iade etmek, kamu hayatına güveni hâkim kılmak ve merhamet merkezli bir ortak akıl iradesiyle yarınları yeniden inşa etmektir.
Ekonomi, istatistik kurumlarının soğuk sütunlarına veya soyut büyüme grafiklerine sığdırılamayacak kadar insanî, canlı ve ahlâkî bir sahadır.
Enflasyon rakamlarının kâğıt üzerindeki seyri şüphesiz kıymetlidir; ancak iktisadî başarının asıl göstergesi, vatandaşın bu verileri mutfağındaki tencerede, ödediği kirada, kapısına gelen faturada ve evladının okul masrafında hissedebilmesidir.
Ücretli çalışanın, emeklinin, esnafın, çiftçinin ve genç girişimcinin aynı iktisadî tablonun altında farklı yüklerle ezildiği bir vasatta, kâğıt üzerindeki soyut rakamlar toplumsal huzuru tek başına tesis etmeye yetmez.
Hakikî ve kalıcı refah; spekülatif finansal hamlelerle değil, üretimi ve verimliliği artıran, serbest rekabeti koruyan, kamudaki israfı kararlılıkla önleyen ve sosyal yardımları siyasî sadâkat şartına bağlamaksızın hakikî ihtiyaç sahiplerine ulaştıran tutarlı bir iktisadî akılla mümkündür.
Üretmeden zenginleşmeyi meşrulaştıran, emeğin hakkını ve alın terinin kutsallığını göz ardı eden hiçbir nizam sürdürülebilir bir refah üretemez.
İktisadî başarının yegâne sosyolojik ve ahlâkî ölçütü, meydana getirilen millî zenginliğin toplumun farklı katmanlarına ne ölçüde âdil yayıldığıdır.
Devletin meşruiyeti ve haşmeti, binalarının heybetinde veya protokol görkeminde değil; vatandaşının kendi hukukunun korunduğuna dair beslediği sarsılmaz güvende saklıdır.
Hukukun üstünlüğü, bağımsız ve tarafsız yargı, şeffaf yönetim anlayışı ve denetlenebilirlik; sadece hukukçuların akademik tezlerinde tartışılacak teknik kavramlar değildir. Bu ilkeler, toplumun huzurunu, ticaretin emniyetini, kamu vicdanını ve kişinin ruhî dinginliğini doğrudan belirler.
Toplumsal güven oranlarının zayıfladığı bir vasatta güven, bir ülkenin görünmeyen en büyük sermayesidir; o sermaye eridiğinde diğer fizikî yatırımların toplumsal huzuru sağlamaya yetmediği açıkça görülür.
Vatandaş, bir haksızlığa uğradığında, mağdur edildiğinde, bir mağduriyet süreci yaşadığında veya hakkını aradığında, karşısındaki güç kim olursa olsun adâletin tecelli edeceğinden emin olmalıdır.
Kamu görevleri ve idarî makamlar bir kabile taassubuyla, grup yakınlığıyla veya siyasî akrabalıkla değil, emanetin ehline verilmesi (liyâkat) ilkesiyle yürütülmelidir.
Adâletin titizlikle korunması, bir topluluğa duyulan öfkenin insanları adâletsizliğe sürüklememesi gerekir. Kamu yetkisi bir imtiyaz alanı değil, Yaratıcıya ve millete karşı ağır bir hesap verme yükümlülüğüdür.
Devletleri idare edenlerin gerçek itibarı, kendisine yöneltilen eleştirileri baskıyla susturmasından değil; en sert eleştiriler karşısında dahi âdil, şeffaf, denetlenebilir ve güvenilir kalabilme olgunluğundan doğar.
Siyaset, toplumsal grupları birbirine düşürerek mevzi kazanma sanatı değil; milletin ortak dertlerine ortak akılla çare üretme mesuliyetidir.
İktidarların görevi, ülkeyi adâlet ve liyâkatle yönetmek; muhalefetlerin görevi, denetlemek, eksikleri işaret etmek ve yapıcı alternatifler sunmaktır.
Her iki kurum da kamu düzeninin sütunlarıdır. Farklı siyasî tutumları ve dünya görüşlerini birer düşmanlık yahut ötekilik vesilesi haline getirmek, bu topraklara ve milletin enerjisine yapılacak en büyük kötülük olur.
Siyasî rekabet kaçınılmazdır ve bu devirde demokratik hayatın bir gereğidir; ancak bu rekabetin dili hakaret, iftira, haksız yere........
