Günümüz dünyasında kulaklarımız sürekli aynı şeytani fısıltılarla çınlıyor: “Hayat çok kısa; ye, iç, gez, tüket, hayatını yaşa! Lüks hayat senin hakkın, sen keyfine bak!” Kapitalist sistem medya, reklamlar ve iletişim araçları vasıtasıyla zihnimize sürekli sahte ihtiyaçlar pompalıyor. Bize sürekli o yeni ürünü almazsak toplumun gerisinde kalacağımızı, statü atlayamayacağımızı, yeterince şık ve gösterişli olamayacağımızı empoze ediyor. Hatta öyle bir illüzyon yaratılıyor ki; doğal görünüm çirkinlik, sade bir yaşam ise bir tür "aşağılık" veya "başarısızlık" gibi yansıtılıyor. Sosyolog ve felsefeci Baudrillard’ın akademik analizinden yorumlanacak olursa “hipergerçeklik” içerisinde yaşayarak hakikatten gittikçe uzaklaşıyoruz. Bu dünyadaki şekli yükselişimiz o kadar elzem oluyor ki, öbür dünyadaki manevi huzurumuzu yitirmemiz pahasına büyülü dünyanın tılsımına kapılıp sürüklenip gidiyoruz.

İşte tam bu noktada, modern insanın eşya ile kurduğu bu hastalıklı ilişkiye karşı son yıllarda Batı'da "Minimalizm" adında bir akım yükseliyor. Minimalizm en basit tabirle; az eşyayla hayatını idame ettirebilme ve sade bir yaşamla verimli bir ömür geçirme felsefesidir. Eşyadan ziyade insana, nicelikten ziyade niteliğe değer vermeyi merkezine koyan bir düşünce sistemi ve yaşam felsefesidir.

Fakat biz bu kavrama aslında hiç yabancı değiliz. Minimalizmin bugün bize yeni bir "trend" gibi sunduğu reçete, 1400 yıldır İslamiyet'in tam kalbinde duruyor.

İslamiyet’in özünde yer alan az yemek, az uyumak, az konuşmak ve az tüketmek prensipleri, aslında insanı zevklerin ve modern çağın görünmez putlarının esaretinden kurtaran muazzam bir arınma yöntemidir. Yüce Rabbimizin ekseninde hareket ederek, fani tüketim objelerinden ziyade O’na yönelmenin asırlar öncesinden günümüze uzanan en hakiki minimalizm örneği olduğu söylenebilir.

Kur'an-ı Kerim’de Bakara Suresi 254. ayette yer alan “Allah’ın size verdiklerinden O’nun için harcama yapın” emri, mülkün asıl sahibini hatırlatır bize. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in hasır üzerinde uyuyup kalktığında yüzünde iz bırakacak kadar sade, israftan uzak ve mütevazı hayatı, bugün eşya yığınları arasında boğulan bizler için ne büyük bir derstir. Üstelik bu sade yaşam pratiği, sadece bireysel bir arınma sağlamaz; lükse ve israfa gitmeyen maddi kaynakların yoksullara, ihtiyaç sahiplerine ulaşmasının (zekat ve sadaka yoluyla) da önünü açar.

Tüketim çılgınlığına kapılıp nefsine yenik düşen modern insan, ne yazık ki ulvi duygularını ve O’na yaraşır bir hayat sürme gayesini yitirme tehlikesiyle karşı karşıya bulunmakta. Oysa hakiki manada mutlu bir yaşam sürmenin ve manevi yükselişin anahtarı, İslamiyet'in gösterdiği o asil sadelikten geçmektedir. Şayet hakiki bir idrake sahip olduğumuz müddetçe manevi kurtuluşun anahtarını İslamiyet’in sunduğunu görebiliriz.

İçerisinde bulunduğumuz Ramazan ayının o kuşatıcı ve arındırıcı iklimindeyken, sahurdan iftara kadar tuttuğumuz orucu sadece belli bir saat diliminde yemeyerek değil; nefsimizden, gözümüzden, cüzdanımızdan ve tüketim hırslarımızdan da arınıp irademizi tüm şeytani konulardan arındırarak manevi başarı elde edebiliriz.

Bu idrake varabilmek nasibiyle... Hayırlı Ramazanlar...

© İstiklal