Babam bazı yıllar tarlanın bir kısmını hiç ekmezdi. Bahar gelirdi, komşuların tarlaları yeşerirken bizim bir parça toprak boş kalırdı. Çocuk aklımla anlam veremezdim. “Ekmeyecek miyiz burayı?” diye sorduğumda, elindeki küreği toprağa saplar, başını kaldırmadan şöyle derdi: “Her yer ekilmez oğul… Toprak da dinlenir.”

Köyde buna nadas derlerdi. Ama babam için nadas, sadece boş bırakmak değildi. Toprağın su toplaması, içindeki besinlerin yeniden dengelenmesi, yorulan yapının kendini toparlamasıydı. Sürekli ekilen toprak zamanla sertleşir, verimi düşer, ne verirsen ver karşılığını alamazsın. Ama bir yıl dinlenen toprak, ertesi yıl verdiğini fazlasıyla geri öder.

Yıllar sonra meslekte geçen uzun bir dönemin ardından, aynı yorgunluğu kendi içimde hissettiğim bir zaman oldu. Dersler devam ediyor, anlatıyorum, dinliyorum… ama içimde bir şey eksiliyordu. Sanki anlatıyorum ama eskisi gibi dokunamıyordum. İşte o zaman babamın nadasa bıraktığı tarlalar geldi aklıma.

Eğitimde de sürekli üretmek zorunda hissedilen bir yapı var. Hep anlat, hep yetiştir, hep........

© İstiklal