şehirleri tutuşturan gökyüzünü siyaha boyayan kalemleri kırılmış suçlu bir çocuğum galip gelmişim bütün düellolarda yine de vurulmuşum tüm kurşunlarını sıkmışsın bana içimdeki denizler donmuş gemilerim çürümüş limanlarda yırtılmış kalbimin yamaları ne yapsan dikiş tutmaz artık hep kilitli kalacak o sandık

yoruldum hikayemi anlatmaktan oysa devleri yeniyorduk harman yerlerinde su içiyordu ceylanlar yalpalayan gölgemde kuru bir toprağı umutla çapalarken yitirmişim avucumda sıktığım tohumları can vermiş bir demirin ucunda bütün senli anılarım nüshaları çoktan yok edilmiş zaten hiç temize çekilmemiş yalnız ölüler anlar şimdi beni sen yine de bütün dirilere anlat bensiz hikayeni

anla ki olur diye........

© İnsaniyet