Razlike među narodima na Balkanu oduvek su se isticale u teškim istorijskim trenucima. Tada odnos prema agresorskoj sili prestaje da bude pitanje političke odluke, već postaje pitanje nacionalnog karaktera. Videlo se to jasno 27. marta 1941, na primeru Srba i Hrvata, dva najbrojnija naroda veštačke tvorevine Jugoslavije.

Tog dana stanovnici Beograda bili su na ulicama. Grad je osvanuo pod zastavama i parolama, a od ranog jutra započele su demonstracije protiv potpisivanja Trojnog pakta. Sa balkona i ulica čuli su se uzvici „Bolje rat nego pakt“ i „Bolje grob nego rob“, dok je i patrijarh Gavrilo Dožić preko Radio Beograda izjavio da je ovo najslavniji dan posle Kosova. Bez obzira na silu, oličenu u Hitleru i Musoliniju, koji su tada već porobili pola Evrope, srpski narod na ulicama prestonice bio je srećan, verujući da čini ispravnu stvar.

O ceni koja će morati da se plati nisu razmišljali.

Za razliku od Beograda, Zagreb je postao grad tišine i duhova. Hrvati su beskompromisno podržavali Hitlera i fašističku ideologiju. U Beogradu prkos i hrabrost, a u Zagrebu spremnost da se podiđe jačem i bude njegov sluga. I tamošnja Rimokatolička crkva bila je potpuno suprotnog stava u odnosu na Srpsku pravoslavnu crkvu. Katolički sveštenici protivili su se odluci Beograda da se okrene zapadnim saveznicima, dok kardinal Stepinac, poznat i kao „nadbiskup genocida“, u svom dnevniku zapisuje: „Hrvati i Srbi dva su svijeta, sjeverni i južni pol koji se nikada neće približiti.“

Ovakav stav prvog čoveka Katoličke crkve u Hrvatskoj postaće dodatni motiv i opravdanje za sprovođenje genocida nad srpskim narodom. Hitlerov odgovor bio je brutalan. Šestog aprila 1941. bombardovan je Beograd, a napadi........

© Informer