Şiddet Tekelinin Devir Teslimi: Tarihte Gerçekten Bir Devrim Yaşandı mı?
Gerek 1789 Fransız İhtilali gerekse 1917 Rus Devrimi gibi dönüm noktaları, geleneksel tarih anlatısında tebaayı özgürleştiren ve tarihin akışında temiz bir sayfa açan kurucu anlar olarak sunulur. Oysa bu süreçlerin kurumsal sonuçları soğukkanlılıkla incelendiğinde bambaşka bir tablo belirir: Siyasal rejimlerin ideolojileri, bayrakları ve anayasaları değişirken, toplum üzerindeki şiddet tekelini elinde tutan egemenlik aygıtı kesintisiz biçimde varlığını sürdürür. Asıl iddiamız şudur: Tarihte devrim adıyla anılan büyük siyasal olayların hiçbiri devrim niteliği taşımaz. Bir dönüşümün hakiki anlamda devrim sayılabilmesi için gereken eşik, iktidardaki kadroların ya da hâkim ideolojinin değişmesi değil, insan üzerindeki kurumsal tahakkümün aracı olan devlet mekanizmasının bizzat tasfiye edilmesidir. Bu aygıt dağıtılmadığı sürece yaşanan her siyasal ve toplumsal altüst oluş, şiddet yoluyla iktidarın el değiştirmesinden ve tiranlığın yeni bir maske altında kurumsallaşmasından ibarettir.
Organize Şiddet Olarak Devlet Mekanizması
Bu döngünün kırılamayışının anahtarı, devrimcilerin ele geçirmeye çalıştığı devletin ontolojik doğasında yatar. Franz Oppenheimer, Devlet adlı eserinde insan eylemini ikiye ayırır: Bireylerin emek verip rızayla takas yaptığı iktisadi araç ve başkalarının ürettiğine zorla el koyan siyasi araç. Oppenheimer’a göre devlet, siyasi aracın kurumsal ve meşru sayılan nihai örgütlenmesidir. Charles Tilly ise modern devletin gelişimini bir tür organize haraç ve koruma şebekesine benzetir. Egemenin sunduğu güvenlik hizmeti, bizzat egemenlerin, yani devletlerin, güç savaşlarından kaynaklanan tehditlere dayanır. Murray Rothbard’ın tespitiyle devlet, gelirini gönüllü hizmetle değil, yasal kılıfa bürünmüş zorlamayla (vergilendirme) elde eden ve sınırları içinde fiziksel şiddet tekelini elinde tutan bir hiyerarşidir. Dolayısıyla devlet, içine kim girerse onun erdemine göre yön bulan tarafsız bir araç değildir. Bizatihi tahakküm üreten bir mekanizmadır. Onu yıkmayıp sadece yönetimini devralan her hareket, kaçınılmaz olarak o zorbalığın esiri olur ve zaman içinde tiranlığa........
