“Bir lokma, bir hırka” anlayışıyla büyüdük.

Anam ve babam da aza kanaat etme anlayışıyla büyümüştü; bizi de öyle yetiştirdiler.

Bir parçasını yere düşürsek, alıp öper ve alnımıza götürürdük ekmek parçasını.

Ekmeği nimet bildik ve ona hep saygı gösterdik.

Hani rahmetli Sırrı Süreyya Önder, milletvekili olduğu dönemde bir kanun hükmünde kararnameyle bazı akademisyenlerin üniversitelerden uzaklaştırılmasıyla ilgili eleştirisini yaparken, iktidar sıralarına hitaben, “Suçlu olsalar bile onların evlatlarını nan’a nasıl muhtaç ediyorsunuz?” demişti.

“Nan”, atalarımızın ekmeğe verdikleri isimlerden biridir ayrıca.

Ekmek, kırıntılarını bile ziyan etmeyi günah kabul ettiğimiz kutsalımızdır; onu söylemek istiyorum.

Bir lokma, bir hırka felsefesiyle büyütülme nedenimiz de bundan ötürüdür aslında. Yeri gelmişken bu felsefenin ne anlama geldiğini sözlüklerdeki anlatımıyla sizinle de paylaşmak isterim:

“Bir lokma, bir hırka”, insanın dünya malında gözünün olmadığını, yalnızca karnını doyuracak kadar yiyecek ve kendisini soğuktan koruyacak kadar giysi ile azla yetinerek (kanaat ederek) yaşamayı ifade eden bir deyim ve felsefedir.

Ülkemin varlık günleri kadar yokluk günlerini de........

© Hedef Halk