On bir ayın sultanı Ramazan-ı Şerif, kalplerimize misafir olduğu ilk günden itibaren ruhumuzu adeta bir nakış gibi işledi. Şimdi ise bu mübarek zaman dilimine veda etmenin verdiği o derin ve vakur hüzün içimizi kaplıyor. “Elveda” derken aslında sadece bir aya değil; sahurun bereketine, iftarın şükrüne, teravihlerin huzuruna ve mahalle camilerimizi mahyalarla süsleyen o eşsiz kardeşlik iklimine veda ediyoruz. Ancak bu hüzün, beraberinde büyük bir umudu ve çocuksu bir heyecanı da getiriyor: Ramazan Bayramı.

Ramazan’ın Vedası ve Arife Gününün Ehemmiyeti

Ramazan’ın son günleri, bir hasat mevsiminin sonuna yaklaşmak gibidir. Bu sürecin en kıymetli duraklarından biri şüphesiz Arife Günüdür. Arife, bayramın müjdecisi olmanın ötesinde; duaların kabul olduğu, rahmetin sağanak sağanak yağdığı bir “uyanış” günüdür. İslam geleneğinde Arife günü yapılan ibadetlerin, çekilen tesbihatların ve edilen duaların yeri bambaşkadır.

Bu özel günde gerçekleştirilen mezarlık ziyaretleri, bizlere hayatın geçiciliğini ve ebedî âlemin varlığını sessiz bir dille hatırlatır. Geçmişlerimizin ruhuna gönderdiğimiz bir Fatiha, hem onlara bir hediye hem de kendi nefsimiz için bir tefekkür vesilesidir. Kabir başında edilen dualar, Ramazan boyunca kazandığımız manevi derinliğin zirve noktasıdır.

Çocukluk Düşlerimizde Bayram Nostaljisi ve Evin Neşesi

Bayramın yaklaşması, yetişkinler için bir sükûnet olsa da çocuklar için tatlı bir telaştır. Hafızalarımızda o meşhur “Yatcaz, kalkcaz, yatcaz, kalkcaz... Sonra bayram gelecek!” sayıklamaları hâlâ yankılanır. Arife gecesi heyecandan gözüne uyku girmeyen o çocukların saflığı, bayramın en sahici yüzüdür.

Henüz bayram........

© Hedef Halk