Yas; anlatılmayan, sustukça sessizlikle büyüyen boşluktur…

Başta sadece yokluk sanılıyor; sonra anlıyorum ki yokluk değil bu yer değiştirmiş bir iz. Artık dışarıda değil, içimde yaşıyor. Nefes aldıkça genişleyen, sustukça derinleşen bir sızı…

Ölüm… en çok cevapsız bıraktıklarıyla yakıyor.

Yoksa sadece hatıraların içinde mi kalıyor?

Ölümün ötesine dair o sessiz soru…

İçten içe açılan boşluğun kendi cevabını aramasından yükseliyor.

Evrende başka bir katman var mı?

Ruhlar, görünmeyen bir âlemde varlığını sürdürüyor mu?

Yoksa bütün........

© Haberton