Bazı çağlar insanı anlamaya çalışır. Bazı çağlar ise insanı ölçmeye Bizim çağımız, ne yazık ki ikincisine daha yakın duruyor.

Çocukları notla, gençleri sıralamayla, çalışanları performans puanıyla, insanları da görünür başarılarıyla tartan bir zamanın içinden geçiyoruz. Sayılar çoğaldıkça hakikatin berraklaşacağını sandık. Oysa çoğu zaman olan şu oldu: Ölçebildiğimizi büyüttük, ölçemediğimizi ihmal ettik. Sonra ihmal ettiğimizi değersizleştirdik. En sonunda da görünmez kıldık.

Bugün bir öğrencinin ne kadar bildiğinden çok, bunu ne kadar hızlı gösterdiği önemseniyor. Bir insanın ne kadar derin olduğu değil, ne kadar fark edildiği konuşuluyor. Bir kurumun ne kadar fayda ürettiği değil, ne kadar görünür olduğu öne çıkarılıyor. Böylece hayat, yavaş yavaş bir olgunlaşma yolculuğu olmaktan çıkıp bir sıralama oyununa dönüşüyor.

Oysa insan, sıralanacak bir veri değildir.İnsan, anlaşılmayı bekleyen bir âlemdir.

Hele eğitim söz konusu olduğunda bunu daha açık görüyoruz. Her çocuk aynı şekilde öğrenmiyor. Her zihin aynı hızda açılmıyor. Her kalp aynı dilden güç almıyor. Buna rağmen aynı sınav, aynı süre, aynı yöntem, aynı beklenti ile herkesi aynı çizgide yürütmeye çalışıyoruz. Sonra da geride kalanlara “eksik”, öne çıkanlara “başarılı” diyoruz. Belki de burada sormamız gereken soru şudur: Geride kalan gerçekten yetersiz mi, yoksa onun hakikati yanlış ölçüyle mi........

© Haberton