وَلَقَدْ اٰتَیْنَاكَ سَبْعًا مِنَ الْمَثَانٖی وَالْقُرْاٰنَ الْعَظٖیمَ

«Şüphesiz biz, sana tekrar tekrar okunan yedi (âyet) ve çok büyük Kur'ân'ı verdik.»

Bu yazıya vesile olan buluşmanın kapısını açan liderim Muharrem Nureddin Coşan'a ve Server Yaşam Vakfı'na… Hakkınız ödenmez.

Alanya'da bir aile buluşması. Konusu iman. Orada sekiz yıllık bir emek tanıtıldı: Nûru'l Hüdâ Meal ve Tefsiri.

Bana katılmak nasip olmadı. Ama bazen bir meclise yetişemeyen, o meclisin kapısından taşan bir kokuya yetişir.

Ekranda bir amblem. Koyu yeşilin üstünde bal rengi bir çiçek.

Önce süs sandım. Sonra baktıkça çiçek dönmeye başladı. Kolları ince çizgilerden örülmüş, her biri aynı yöne kıvrılıyor. Bir kol, bir kol daha… Saydım. Sekiz.

Bir daha baktım. Her kolun içinde bir isim yazıyordu: Allah.

Sekiz kere Allah. Bir merkezin etrafında, durmadan dönüyor.

İsim orada, açıkça yazılı. Ama neden sekiz? Kapaktaki tasarımın çok daha derin bir anlamı olabilir; ben ancak bu kadarını gördüm.

Bize düşen, görüneni yazmak. Görünmeyenleri Allah okuyanların kalbine düşürsün.

Cennetin sekiz kapısı vardır. Resûlullah (s.a.v.) birinin adını da söyler: Reyyân. Oradan yalnız oruç tutanlar girer (Buhârî, Bed'ü'l-halk 9; Savm 4). Her kapı bir amelin kapısıdır; namazın, sadakanın, cihadın, orucun… Kul hangi kapıyı çalarsa çalsın, içeride aynı rahmet karşılar.

O gün Rabbinin Arş'ını sekiz melek taşır (Hâkka 69/17). Kâinatın en yüce yükü, sekizin omzunda.

Kapı da sekiz, Arş'ı taşıyan da. Biri girilen yerdir, biri yükselen. İkisinin de anahtarı bizde değil.

Amblemdeki sekiz koldan biri belki de böyledir: Hikmeti Mevlâ'nın zâtına aittir. Ona ne sayımız yeter ne kelimemiz. O kolu Zâtına bırakalım.

Biz yediden devam edelim; gördüğümüz kadarıyla.

Gökler yedi kat yaratıldı, yer de bir o kadar (Talâk 65/12). Katman katman bir kâinat. Her katta başka bir âlem, başka bir ölçü, başka bir sır.

Ama her katta okunan isim aynı.

Gök yedi kat ise, insanın içi de öyle.

Tasavvuf ehli nefsin yolculuğunu yedi mertebede anlatır. Göğe kat kat çıkılır; nefiste de.

İlk kat emmâredir. Kötülüğü emreden nefis. Kur'an onu bir peygamberin diliyle anar: «Ben nefsimi temize çıkarmam; çünkü nefis, Rabbimin merhamet ettiği hariç, kötülüğü emreder» (Yûsuf 12/53). İstediği her şeyi ister, hemen ister, utanmadan ister.

İkinci kat levvâmedir. Kınayan nefis. Allah onun üzerine yemin........

© Habername