SOMALİ GÜNLÜKLERİ 16 (II)

Buhoodle'ye Mutluluk Yağmurları Da Yağarmış

Bazen beklediğiniz bir şey, oradaki varlığınızın bütün anlamlarına dokunacak kadar büyür.

O zaman beklenen, sizi sarıp sarmalar, dünyadan soyutlar. Üstelik buna gönüllü teslim olursunuz.

İçinize karmakarışık bir duygu fırtınası dolar.

Aylardır içimde hep aynı sorular dönüyordu.

Ya yolda saldırıya uğrarsa, yağmalanırsa?

Tedirginlikle umut içimde yan yana duruyordu. Belirsizlik, heyecanımı adeta uyuşturuyordu. Korku, sırtını beklentilerime dayamış gibiydi.

Sonunda kamyon, kampüsün demir parmaklıklı kapısında göründü.

Köye pek seyrek araba gelen yerlerde çocuklar, gelen aracın arkasından yol boyunca koşar. Ben de öyle yaptım. Kapıdan lojmana kadar, sağa sola yalpalayarak tangır tungur ilerleyen kamyonun peşine takıldım.

Su tankeri geldiğinde sevinen Buhoodle çocuklarından daha sevinçliydim.

Bütün kaygılarım, kronik sancılarım, içimdeki amansız kavgalar bir anda bitmişti. Bekleyişin o kasvetli, karanlık rüzgârı dağılıp gitti.

Koliler, balyalar birer birer kamyon kasasından indiriliyordu. Bir kısmının dışı yıpranmış, bazıları açılmış, kimi eşyalar birbirine karışmıştı.

O yolculuğun şartlarını düşününce sağlam ulaşan her şeye şükrediyordum.

Yük kamyondan indirilirken ve lojmanımda açılmayı bekleyen koliler.

O akşam eşyaları yerleştirmekten çok içeriye taşımakla uğraştık. Bir kısmını lojmanıma, bir kısmını kullanılmayan yatakhane salonuna götürdük.

Lojmanımda adım atacak yer kalmamıştı.

Nereye baksam koli, nereye baksam balya...

Ertesi sabah asıl iş başladı.

Paketleri açmak, içindekileri ayırmak, neyin nereye ait olduğunu belirlemek...

Bu iş birkaç günümü aldı.

Kolilerin içinden neler çıkmıyordu ki!

Bisküviler, kekler, tuzlu ve tatlı krakerler, kırtasiye malzemeleri, giysiler, ayakkabılar, terlikler, çantalar, oyuncaklar, kitaplar...

Bir de benim ihtiyaçlarım düşünülerek gönderilenler vardı.

Paketli peynirler, kaşarlar, tarhana, peksimetler... Yiyeceklerden mutfak gereçlerine, deterjanlardan nevresimlere, içi ilk yardım gereçleriyle dolu bir ecza dolabına kadar, ihtiyaç duyabileceğim hemen her şey düşünülmüştü.

Bunların çoğunu Ankara'da yeğenim Semra hazırlamıştı. Çalıştığı marketten alabildiklerini “Dayıma gönderirim,” diye zaman içinde biriktirmişti.

Kolilerin içinden bir de beş altı paket granül lavabo açıcı çıktı!

Onları görünce çok güldüm. Semra bunu bile düşünmüştü.

Oysa benim oradaki asıl derdim lavabo değil, gider kuyusuydu.

Tüllerin bir bölümünü tuvaletle banyonun yukarısındaki açık pencerelere gerdim. Uçan böceklere karşı hiç değilse bir engel olmuştu.

Gelen her eşyanın hafızamda ayrı bir karşılığı vardı.

Binlerce kilometre uzaktaydım ama gönderilen eşyalarda evimizin havasını hissediyordum.

Ailem o kolilerle yanıma, Buhoodle'ye gelmişti.

İlknur'un bir tanıdığı vesilesiyle onlarca koli bisküvi, kek ve kraker gelmişti.

Yatak odamın bir duvarı boydan boya bu kolilerle kaplanmıştı.

Dünyanın en güzel duvar kâğıdını getirseler, o manzaranın yerini tutmazdı.

O duvara baktıkça Buhoodle'ye ilk geldiğim günler aklıma geliyordu. Çocuklara verecek birkaç bisküviyi hesaplayışım, bisküvinin ambalajını yalayan o çocuk...

Şimdi bir duvar dolusu bisküvim vardı.

Yatak odamın bisküvi duvarı. Yanda, yükle gelen okuma yazma kitaplarım.

Elbette o yiyecekler yalnızca okul için değildi. Çevremizdeki çocuklara da ulaşacaktı.

İlknur, çocuklarının okulunun deposunda kalan panoları ve eğitim afişlerini de göndermişti. Kendi çocuklarının ve çevredeki ailelerin bağışladığı oyuncaklar, kıyafetler, ayakkabılar da gelmişti.

Lojmanımın kapısıyla yatakhanenin kapısı, köşe başında yan yanaydı. Yatakhane kız öğrenciler için yapılmıştı. Ancak yatılı........

© Habername