Yüzyıllar boyunca Anadolu’da el dokuması kumaş geleneği, gündelik yaşamın, iklim koşullarının ve kültürel kimliğin bir yansıması olarak gelişmiştir. Geleneksel dokuma tezgâhlarında üretilen kumaşlar, bulundukları bölgenin yaşam biçimini, estetik anlayışını ve üretim bilgisini taşıyan kültürel değerler arasında yer almaktadır.

Karadeniz bölgesi'nde keten ipliğinden dokunan Feretiko (Rize bezi), Marmara bölgesi’nde  hafif ve nefes alabilir yapısıyla öne çıkan Şile bezi, Ege bölgesi’nde pamuklu ve kırışık dokusuyla bilinen Buldan bezi, Güneydoğu Anadolu bölgesi’nde ipek ve pamuk karışımıyla üretilen parlak yapısıyla Kutnu kumaşı, Doğu Anadolu bölgesi’nde yün ağırlıklı Ehram ve Aba gibi örnekler en bilinen temsilcileridir.

Geleneksel yöntemlerle üretilen bu dokuma kumaş türlerinde, tamamen insan gücüyle çalışan genellikle ahşap yapılı el tezgâhları kullanılır. Dokuma süreci de büyük ustalık ve deneyim gerektirir. İpliğin hazırlanmasından çözgü kurulmasına, atkı atımından bitim işlemlerine kadar tam bir zanaat işidir. El işçiliğinden kaynaklı üretim sürecinde küçük farklılıklar oluşmaktadır. Bu nedenle her kumaş kendine özgü izler taşır.  

Sanayi Devrimi ile birlikte el tezgâhlarının yerini giderek mekanik ve tam otomatik makineler almış ve üretim sürecinde köklü bir değişim yaşanmıştır. Bu yöntem sayesinde kumaş, yüksek hız ve düşük maliyet gibi avantajlar sunarak geniş kitleler için erişilebilir hale gelmiştir. Bilgisayar destekli makinelerle metrelerce kumaş dakikalar içinde üretilebilmekte, standart kalite ölçütlerine göre denetlenmekte ve küresel pazara sunulmaktadır. Bu........

© Habererk