Türkiye’de son yıllarda dikkat çeken bir gerçek var: Siyasi parti sayısı artıyor ama siyaset derinleşmiyor. Aksine çoğalan partilerle birlikte fikirler incelmiyor, bölünüyor, zayıflıyor ve etkisizleşiyor. Bu durum sadece bir çoğulculuk meselesi değil, aynı zamanda ciddi bir siyasi verimlilik sorunudur.

Soruyu açık soralım Aynı fikre, aynı dünya görüşüne sahip insanlar neden ayrı ayrı partiler kurar

Bu sorunun cevabı çoğu zaman ideolojik farklılıklardan değil, kişisel pozisyonlardan, beklentilerden ve gelecek hesaplarından geçiyor. Türkiye’de özellikle iktidar partilerinden seçilip yıllarca görev yaptıktan sonra yeniden seçilme ihtimali azaldığında yeni parti kurma veya başka bir yapıya geçme eğilimi bir tesadüf değil, bir siyasi refleks haline gelmiş durumda.

Bu tablo bize şunu söylüyor Bazı ayrılıklar ilkesel değil, konjonktüreldir Bazı yeni partiler ise ihtiyaçtan değil, fırsattan doğmaktadır

Bugün bakıyoruz söylemler benzer, kadrolar benzer, hatta eleştiriler bile aynı merkezden besleniyor ama tabelalar farklı. Bu durumda ortaya çıkan şey gerçek bir alternatif değil, aynı parçanın bölünmüş........

© Habererk