Son yıllarda bu ülkede bir alışkanlık oluştu. Ne zaman bir mesele karmaşıklaşsa, ne zaman bir yapı içinden çıkılması zor bir sürece girse, hemen bir “günah keçisi” bulunuyor. O kişi ya da o isim üzerinden herkes rahatlıyor, vicdanlar sözde temizleniyor, mesele basitleştiriliyor.

Ben o noktada duruyorum. Ve diyorum ki: Bir mesele bu kadar kolay açıklanabiliyorsa, orada mutlaka bir eksik vardır.

Ben hiçbir zaman bana sunulan hazır kalıplarla düşünmedim. Algı mühendislerinin önümüze koyduğu paketlenmiş gerçeklikleri olduğu gibi kabul etmedim. Sordum, sorguladım, araştırdım. Sonra kendi vicdanımda tarttım.

Bugün gündem Devlet Bahçeli sonrası tartışmaları, Milliyetçi Hareket Partisi içindeki hareketlilik ve istifalar…

Ve yine aynı refleks devrede: Bir isim seçiliyor, üzerine yükleniliyor, bütün yük onun omzuna bırakılıyor.

Dün aynı sofrada oturulan, aynı yolda yürünülen insanlar bugün bir anda “sorunun merkezi” ilan ediliyor. Bizim mahalle bunu sever. Düşene vurmayı sever. Ama bu karakter meselesidir.

Duruş dediğiniz şey, rüzgâra göre saf değiştirmek değildir.

Sinan Ateş Meselesi Üzerinden Kurulan Basit Denklem

Bu acı olay üzerinden de yine aynı kolaycılık........

© Habererk