Hani yaşlı bir Kızılderili reise dair şöyle bir hikâye anlatılır ya.

Bu reis, çadırının önünde oturur. Yanında torunu vardır. Heyecan içinde az ileride birbiriyle boğuşan iki köpeği izlerler. O esnada çocuğun aklında bazı sorular uyanır. Bir taraftan boğuşmayı izlerken diğer yandan bu sualleri bir çırpıda dedesine sormaktan da kendisini alamaz.

-Dedeciğim! Birisi sana yeterken neden iki köpek besliyorsun? Bunlar neden hep kulübenin önünde duruyor? Bir de niçin bu köpeklerin birisi simsiyah diğeri ise beyaz renkte? Bunun özel bir sebebi var mı?

Bu sorulara çok sevinir Reis. Bilgece gülümseyerek torununun sırtını sıvazlar ve suallerine kısa bir cevap verir;

-Onlar benim için iki simgedir evlat...

Çocuğun merakı daha da artmıştır. Bu yüzden yeniden sorar:

-Neyin simgesi dedeciğim?

Reis, bilgeliğin kapısını açmıştır bir kere. Hemen cevap verir;

-İyilik ile kötülüğün simgesi evladım. Önümüzde kavga edip duran işte şu beyaz ve siyah köpek var ya. Aynı onlar gibi iyilik ve kötülük de içimizde hiç durmadan mücadeleye girişir ve sürekli birbirleriyle kavga ederler. İşte ben karşımızda kapışan şu iki köpeği seyrettikçe hep içimizde yaşanan iyilik ve kötülüğün çetin kavgalarını düşünürüm.

Dedesinin cevapları karşısında hem heyecanı katlanıyor hem de yeni suallere savruluyordu çocuk. Nitekim yine sordu;

-Peki dedeciğim! Bu kavgaları çok iyi bildiğini anladım. Kavgayı bildiğin gibi kazananı da bilirsin, öyle değil mi? Söylesene! En sonunda hangisi kazanır bu mücadeleyi?

Kızılderili........

© Haber7